หลินเซี่ยงหนานยังไม่เข้าใจสถานการณ์ดีนัก จึงแอบสังเกตการณ์อยู่ตรงหน้าประตูครู่หนึ่ง ไม่กล้าเข้าไป คิดแค่ว่ารอให้จ้าวฉีกลับไปก่อนแล้วค่อยเข้าบ้าน
รออยู่สองนาที น้องชายอย่างหลินเซี่ยงซีก็เดินออกมาจากบ้าน มองหาคนอยู่ตรงประตูเรือน พอเห็นหลินเซี่ยงหนานกวักมือเรียก ดวงตาของเขาก็เป็นประกายทันที
“พี่รอง มาทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่กลับเข้าไปล่ะ” หลินเซี่ยงซีบ่น “สองวันนี้พี่กลับบ้านดึกขึ้นทุกวัน แม่ยังเร่งให้ผมออกมาตามพี่เลย”
“พี่จะทำอะไรได้ล่ะ สองวันนี้แม่บ่นจนหูชา พี่ก็ต้องหลบหน่อยสิ”
หลินเซี่ยงหนานหยิบขนมเถาซูสองชิ้นออกจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว แล้วยัดใส่มือหลินเซี่ยงซี
“พี่ช่วยเพื่อนทำการบ้านแล้วเขาให้มา กินข้างนอกให้หมดก่อนค่อยกลับบ้าน แล้วจ้าวฉีที่อยู่ในบ้านนั่นมันยังไง เขามาทำอะไร”
“ขอบคุณครับพี่” หลินเซี่ยงซีรับขนมเถาซูมาอย่างยิ้มแย้ม กินไปพลางพูดไปพลาง “เขามาหาพี่น่ะ”
“มาหาพี่ทำไม”
“ผมกลับมาก่อนพี่แป๊บเดียว ไม่ได้ยินอะไรมาก แต่จากที่แซ่จ้าวพูด เหมือนเขาอยากทำความรู้จักกับพี่ให้มากขึ้น”
“อะไรนะ” หลินเซี่ยงหนานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ล้อเล่นหรือเปล่า ไอ้แซ่จ้าวนี่สมองมีปัญติหรือไง มาหาเรื่องโดนด่าถึงบ้านหรือไง”
“แม่กับพี่ใหญ่ต้อนรับเขาดีมาก มาถึงก็รินน้ำหวานให้ แล้วยังถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอีก” หลินเซี่ยงซีพูดพลางถอนใจ “ผมไม่เห็นแม่ยิ้มมีความสุขแบบนี้มาหลายวันแล้ว”