“เรื่องของผู้ใหญ่ เด็ก ๆ อย่างพวกเธอจะสอดปากทำไม” หลิวเหล่าเฮยถลึงตาใส่หลินเซี่ยงหนาน ก่อนรีบหันไปพูดกับหูเหม่ยลี่ว่า “มีอะไรก็ค่อยกลับไปคุยกันที่บ้าน อย่ามาทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะอยู่ข้างนอกเลย”
หูเหม่ยลี่ปัดมือหลิวเหล่าเฮยออก “หัวเราะเยาะเหรอ? ฉันกลายเป็นตัวตลกไปตั้งนานแล้ว พรุ่งนี้ไม่ใช่แค่คนในลานบ้านจะหัวเราะเยาะฉัน คนในโรงงานก็จะหัวเราะเยาะฉันด้วย”
“เรื่องนี้หงอิงผิด เธอกลับไปจะตีจะด่าก็ได้ทั้งนั้น ถ้าเธอไม่ลงมือ ฉันก็จะลงมือแทนเธอเอง” หลิวเหล่าเฮยก้มหน้ายอมรับผิด
“เธอรู้จักละอายแก่ใจ แต่หงอิงอาจไม่รู้ก็ได้”
หูเหม่ยลี่หัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วพูดต่อหน้าทุกคน “คนในลานบ้านต่างก็รู้ว่าเสี่ยวหนานของเราตาถึง ไม่เคยสนใจผู้ชายแซ่จ้าวคนนั้นเลย เป็นเขาต่างหากที่ตามตื๊อเสี่ยวหนานของเราไม่เลิก แล้วนี่มันยังไงกัน? ต่อหน้าก็ตามจีบเสี่ยวหนานของเรา ลับหลังกลับคบกับหงอิงงั้นเหรอ? ต่อให้พูดแบบนี้ออกมา ฉันก็ไม่เชื่อหรอก”
คำพูดของเธอเหมือนกระชากหน้ากากของหลิวหงอิงออก แทบจะพูดโต้ง ๆ อยู่แล้วว่าหลิวหงอิงจงใจใช้เล่ห์เหลี่ยมแย่งผู้ชาย
หลิวหงอิงเลือกใช้วิธีเสี่ยง ๆ ได้ ส่วนหนึ่งก็เพราะหลินเซี่ยงหนานช่วยผลักดันอยู่ไม่น้อย
แต่ถึงหลินเซี่ยงหนานจะกดดันเธอ ก็ไม่อาจควบคุมการตัดสินใจของหลิวหงอิงได้
ในเมื่อเรื่องราวลงเอยแบบนี้ หลินเซี่ยงหนานก็อดไม่ได้ที่จะเดือดดาลแทนและพูดยุแยงขึ้นมาสองสามคำ “แม่คะ หลิวหงอิงรังแกกันเกินไปแล้ว แถมยังทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนี้อีก ยังไงฉันก็เป็นพี่น้องกับเธอต่อไปไม่ไหวแล้วค่ะ”
“นั่นสิ รังแกกันเกินไปแล้ว เสี่ยวหนานเป็นคนอ่อนแอ ใคร ๆ ก็รังแกได้ แต่หูเหม่ยลี่ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกง่าย ๆ หรอก”