หลินเซี่ยงหนานหยิบจดหมายรักขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ลายมือห่วยแตกจริง ๆ”
เธอเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ยังไงคนเรียนหนังสือก็ต้องสะพายกระเป๋าเปล่าไปโรงเรียนทุกวันไม่ได้
กระเป๋าสะพายหนัก ๆ กดไหล่จนไม่สบาย หนังสือสองเล่มบนโต๊ะจึงเป็นแค่ข้ออ้างที่เธอเอากลับมาบ้านตอนกลางคืน แล้วสะพายออกไปตอนเช้า พอพ้นประตู เธอก็โยนหนังสือเข้าไปในมิติส่วนตัวแล้ว
พูดอีกอย่างก็คือ นอกจากหลินเซี่ยงหนานแล้ว ก็มีแค่คนในบ้านที่แตะต้องหนังสือสองเล่มนี้ได้ เพื่อนร่วมชั้นไม่มีโอกาสแม้แต่จะเห็นหนังสือ จะเอาจดหมายรักมาใส่ไว้ได้อย่างไร
หลินเซี่ยงหนานไม่ต้องเสียเวลาคิดก็เดาได้ว่าจดหมายรักฉบับนี้ใครเป็นคนเขียน นอกจากหลิวหงอิงที่อยู่ห้องเดียวกันแล้ว จะมีใครอีก
ระหว่างที่หลินเซี่ยงหนานกำลังครุ่นคิด หลิวหงอิงก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง
สายตาของเธอตกลงบนจดหมายรัก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ก่อนถามว่า “เสี่ยวหนาน อ่านอะไรอยู่เหรอ? ดูอารมณ์ดีจัง”
“อ่านจดหมายรักที่คนโง่เขียนให้ฉันน่ะ”
หลินเซี่ยงหนานถอนหายใจยาว “น่าเสียดาย ฉันคงต้องทำให้เขาผิดหวังแล้ว แม่พูดถูก จ้าวฉีก็เป็นคนดี ฉันไม่คิดจะเลือกมากแล้ว อีกสองวันฉันก็จะตกลงคบกับเขา”
“ชายหนุ่มที่จริงใจหาได้ยากนะ ถ้าเธอไม่ได้ชอบจ้าวฉี ก็อย่าฝืนตัวเองเลย” รอยยิ้มของหลิวหงอิงแข็งค้าง
หลินเซี่ยงหนานยิ้มจอมปลอมแล้วพูดว่า “ช่วงนี้รบกวนเธอมากเลยนะ จ้าวฉีหาเรื่องมาที่บ้านบ่อย ๆ อีกสองวันพอฉันตกลงคบกับเขา ก็คงไม่เป็นแบบนี้แล้ว”