หลิวหงเหอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าคนในบ้านกำลังคิดอะไรอยู่? เขาจงใจทำแบบนั้นต่างหาก
ตอนอยู่ริมแม่น้ำ พอถูกหลินเซี่ยงหนานพูดใส่ เขาก็พลันคิดอะไรออกขึ้นมา ยังไงเขาก็ไม่อยากลงชนบทอยู่แล้ว บางทีถ้ากดดันคนในบ้านสักหน่อย เรื่องงานอาจจะสำเร็จก็ได้
ยังไงก็แค่แสดงละคร เขาถึงกับไม่ยอมเสียเงินซื้อยาเบื่อหนูด้วยซ้ำ
เขายืนอยู่ข้างนอกสถาบันเครื่องจักรกลการเกษตรตั้งนาน กว่าจะรอเจอคนคุ้นหน้าสักคน จากนั้นก็จงใจทำท่าทางเหมือนคนทำผิดจนมีพิรุธต่อหน้าป้าหลิว
เมื่อวานตอนเที่ยงเขาเพิ่งพูดขู่เอาไว้ พอตกกลางคืนก็ยังไปร้องไห้หน้าหลุมศพแม่ ดูเหมือนสภาพจิตใจไม่ค่อยปกติ
คืนนั้นพอตกดึก เขาก็พลันทั้งชกทั้งถีบ แถมยังละเมอพูดอีก
“แม่ ผมคิดถึงแม่ ผมไม่อยากไปชนบท ให้ผมไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ได้ไหม”
“พวกเราทั้งครอบครัวจะลงไปอยู่เป็นเพื่อนแม่”
“ถ้าจะตายก็ตายด้วยกันหมดนี่แหละ”
หลิวเหล่าเฮยกับหลิวหงซานถูกถีบจนตื่น เดิมทีทั้งคู่ยังคิดจะนอนต่อ แต่พอได้ยินหลิวหงเหอละเมอพูด ก็พลันตาสว่างเบิกโพลง เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
หลิวเหล่าเฮยเอื้อมมือไปเขย่าหลิวหงเหอเบา ๆ ให้ตื่น แล้วถามว่า “เมื่อกี้ฝันอะไรถึงได้ละเมอพูด?”
“ผมฝันถึงแม่” หลิวหงเหอตอบอย่างงัวเงีย
หลิวหงซานแย้ง “พูดบ้าอะไร ตอนแม่ตายแกยังเด็ก จะจำได้เหรอว่าแม่หน้าตาเป็นยังไง?”
“จำไม่ได้หรอก เห็นแค่ว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง”
หลิวหงเหอหลับตาลง ถามเสียงอู้อี้ว่า “ดึกดื่นป่านนี้ พวกคุณไม่ยอมนอนแล้วปลุกผมทำไม?”