คนเท้าเปล่าไม่กลัวคนสวมรองเท้า หลิวหงเหอทำท่าทีเหมือนหมูตายไม่กลัวน้ำร้อน จนคนในบ้านไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา
เรื่องที่เขาจะลงชนบทยังไม่แน่นอน อย่าว่าแต่หลิวเหล่าเฮยเลย แม้แต่หูเหม่ยลี่ก็ยังกังวลใจ
ก่อนหน้านี้หูเหม่ยลี่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องสร้างบ้านนัก แต่พอหลิวหงเหอก่อเรื่องขึ้นมา เธอก็นอนไม่หลับสนิทอยู่หลายคืน
พอหลินเซี่ยงหนานเรียนจบ เธอก็รีบเร่งให้ไปถามข่าวจากเพื่อนร่วมชั้น แล้วจัดการเอกสารขอสร้างบ้านให้เรียบร้อยโดยเร็ว
ตู้ไอ่หงรับช่วงงานต่อจากแม่แล้ว และเข้าไปทำงานในสำนักงานจัดการที่อยู่อาศัย เมื่อหลินเซี่ยงหนานถามเรื่องนี้ เธอก็ตอบทันทีว่า “ไม่ต้องห่วง ปัญหาไม่น่าจะใหญ่ เมื่อวานพวกเราประชุมกันภายในพอดี พูดถึงเรื่องคนที่มาหาถึงที่ในเดือนนี้เพื่อวุ่นวายขอสร้างบ้าน ตาของเธอไปนั่งเฝ้าที่สำนักงานจัดการที่อยู่อาศัยมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว เรื่องนี้ต้องมีส่วนของเขาแน่”
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ” หลินเซี่ยงหนานถามอย่างตื่นเต้น “ฉันนึกว่าจะต้องวุ่นวายกันอย่างน้อยครึ่งเดือนเสียอีก”
พอพูดถึงเรื่องนี้ ตู้ไอ่หงก็สนอกสนใจขึ้นมา เล่าเรื่องซุบซิบว่า “เธอไม่รู้หรอก เมื่อวานมีตาแก่คนหนึ่งเก่งจริง ๆ ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย อายุก็มากแล้ว ยังจะคุกเข่าโขกหัวให้หัวหน้าสำนักงาน ขอให้หัวหน้าเห็นใจ ออกใบอนุญาตให้สร้างบ้าน บอกว่าที่บ้านอยู่กันไม่ไหวแล้ว ทำเอาหัวหน้าของเราตกใจหมดเลย”
เจอคนที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีได้ขนาดนี้ หัวหน้าสำนักงานก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยอมอ่อนข้อ
แต่ก็เพราะสถานการณ์ของทุกคนเข้าเกณฑ์ด้วย ไม่อย่างนั้นต่อให้โวยวายแค่ไหน หัวหน้าก็ไม่เซ็นให้ ต่อให้ใช้เงินก็ไม่ได้ผล
ตอนนี้ที่ดินยังไม่มีราคา ทุกคนจึงไม่คิดอะไรมาก บ้านตระกูลหูเลยได้ที่ดินผืนค่อนข้างกว้างมา พอเจ้าหน้าที่สำนักงานจัดการที่อยู่อาศัยไปช่วยกันกำหนดตำแหน่งให้เรียบร้อย พวกเขาก็เริ่มก่อสร้างได้