หลินเซี่ยงหนานกินดีอยู่ดีนอกบ้านทุกวัน จะกินข้าวที่บ้านหรือไม่ก็ไม่สำคัญ พอออกจากบ้าน เธอก็หยิบนมกล่องหนึ่งออกมาจากมิติแล้วดื่มทันที
เธอมีเงินและมีข้าวของพร้อม ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงไปทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ
อีกอย่าง ตอนว่างเธอเคยเดินสำรวจทั่วเมืองแล้ว แต่ก็ไม่เจอสถานที่ซื้อขายลับ ๆ คล้ายตลาดมืดเลย
ไม่มีใครกล้าเอาชีวิตตัวเองไปล้อเล่น การซื้อขายล้วนทำกันแบบลับ ๆ ตัวต่อตัว แทบไม่มีใครกล้าออกไปขายของโจ่งแจ้ง
คนที่กล้าทำแบบนั้นได้ ต้องเป็นคนที่ครอบครัวลำบากจริง ๆ ไม่ก็มีแม่เสียสติ มีพ่อเป็นอัมพาต แถมยังมีน้องชายกับน้องสาวที่กำลังเรียนหนังสืออีกหลายคน
คนประเภทนี้ต่อให้ทำเรื่องผิดแล้วถูกจับได้ เจ้าหน้าที่ตักเตือนสักสองสามคำก็ต้องปล่อยตัวกลับไป
ส่วนครอบครัวที่มีฐานะดีขึ้นมาหน่อย ไม่มีใครกล้าเสี่ยงแบบนั้นหรอก
จากความทรงจำเดิมของเธอ ตอนที่บ้านคุณตาคนรองในชนบทฆ่าหมูเมื่อปีก่อน พวกเขาส่งเนื้อหมูมาให้ตระกูลหู ตระกูลหูก็ไม่ได้รับไว้เปล่า ๆ จึงตอบแทนด้วยผ้าที่บ้านคุณตาคนรองขาดแคลน รวมถึงเงินกับคูปองอีกจำนวนหนึ่ง
นี่คือการไปมาหาสู่กันระหว่างญาติ แต่ก็เป็นการแลกเปลี่ยนซื้อขายด้วย
คนที่มีญาติอยู่ชนบทส่วนใหญ่ก็ทำแบบนี้กัน
บางครั้งคนรู้จักมีของบางอย่างเหลือจนกินไม่ไหว พวกวัยรุ่นที่รับซื้อของไปขายต่อก็จะเลือกถามเป็นรายคน จากนั้นทั้งสองฝ่ายหามุมลับตาคนแลกเปลี่ยนกันให้เสร็จ พอแยกย้ายก็ทำเหมือนไม่รู้จักกัน
ก่อนหน้านี้หลินเซี่ยงหนานเคยเห็นคนสองคนแอบเข้าไปซื้อขายกันในตรอก พอพวกเขาไปแล้ว เธอยังวิ่งเข้าไปสำรวจด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย