วันอาทิตย์ทั้งโรงงานและโรงเรียนหยุดงาน คนจากสำนักงานเขตจึงตั้งใจเลือกมาพูดคุยกับแต่ละครอบครัวในวันนี้
เดิมทีหูเหม่ยลี่กำลังซักผ้าอยู่ในลานบ้าน พอเห็นพี่สาวจากสำนักงานเขตมาถึง ก็รีบต้อนรับอีกฝ่ายเข้าบ้านอย่างกระตือรือร้น พร้อมรินน้ำให้
“พี่สวี ยุ่งจริง ๆ เลยนะคะ ไม่เห็นหน้าตั้งหลายวันแล้ว”
“ช่วยไม่ได้น่ะ ทางหน่วยงานมีงานมอบหมาย ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ต้องทำให้เสร็จ พี่ไม่ดื่มน้ำแล้วล่ะ ขอคุยกับเธอสักสองสามคำแล้วจะไป” พี่สวีถามด้วยรอยยิ้ม “เสี่ยวหนานอยู่ไหนล่ะ ใกล้จะเรียนจบมัธยมปลายแล้ว เธอคิดยังไง? ตามนโยบาย เด็กอย่างหลินเซี่ยงหนานควรลงชนบท”
หูเหม่ยลี่รู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ก็ยังตอบว่า “เสี่ยวหนานเป็นผู้หญิง แถมนิสัยอ่อนโยน ฉันกลัวว่าไปอยู่ชนบทคนเดียวแล้วจะถูกรังแก ตั้งใจจะให้เสี่ยวซีลงชนบท ส่วนเสี่ยวหนานอยู่กับฉันค่ะ”
“ใคร ๆ ก็พูดกันว่าเลี้ยงลูกชายไว้พึ่งยามแก่ แต่ความคิดเธอเปิดกว้างดีนะ ทว่าทำแบบนี้ไม่เป็นไปตามนโยบาย” พี่สวีพูดอย่างปวดหัว “เธอยังมีลูกชายคนเล็กอีกคนด้วย สถานการณ์ของเสี่ยวหนานแบบนี้ ทางหน่วยงานไม่มีทางจัดงานให้หรอก หรือเธอจะเลี้ยงเขาไปอย่างนี้เรื่อย ๆ?”
“ปีหน้าเสี่ยวซีก็เรียนจบมัธยมต้นแล้ว เลี้ยงเพิ่มอีกปีไม่เป็นไรหรอกค่ะ” หูเหม่ยลี่ตอบ
ทุกคนอยู่ในตรอกเดียวกัน พี่สวีจึงรู้เรื่องของแต่ละครอบครัวในละแวกนี้ดี และพอเดาแผนการคร่าว ๆ ของหูเหม่ยลี่ออก