คราวนี้หลิวหงอิงมึนงงไปหมด เธอแค่อยากใช้กลอุบายเดิมซ้ำอีกครั้ง เรียกความเห็นใจจากคนอื่นไปพร้อมกับฉวยโอกาสคว้าตัวสหายหม่าไว้ หากมีโอกาส ใครจะคิดว่าจะเคราะห์ร้ายถึงเพียงนี้
หลิวหงอิงเองก็ไม่ได้ใจกล้านัก พอมาถึงสถานีตำรวจ เธอก็สารภาพแผนการของตัวเองออกมาจนหมดเปลือก
“แค่เพราะอยากหาผู้ชายแต่งงานด้วยเนี่ยนะ? ฉันไม่เชื่อหรอก เธอเป็นพวกเดียวกับฆาตกรคนนั้นหรือเปล่า คิดจะส่งข่าวให้เขาใช่ไหม?”
“ฉันไม่รู้เรื่องฆาตกรอะไรนั่นจริง ๆ ค่ะ” หลิวหงอิงรีบร้อนแก้ต่างให้ตัวเอง
หลายวันก่อน เธอได้ยินป้า ๆ ในลานบ้านนินทากันว่า มีผู้ชายคนหนึ่งทะเลาะวิวาทในตรอก แล้วถูกคนแทงไปหนึ่งที เลือดไหลนองเต็มพื้น
หลังจากนั้นเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรต่อแล้ว ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอสักหน่อย
“ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่ตรงนั้นเพื่อปฏิบัติหน้าที่ ถ้ารู้ ฉันคงไม่มาหาคุณตอนนี้เพื่อทำความสนิทสนมหรอก ฉันอธิบายชัดเจนขนาดนี้แล้ว ปล่อยฉันกลับบ้านเถอะค่ะ”
“ปล่อยเธอกลับบ้านเหรอ? อย่างแรก เธอยังพ้นข้อสงสัยไม่ได้ อย่างที่สอง เรื่องที่เธอตั้งใจจะกรรโชกทรัพย์ฉัน คิดจะให้จบกันแค่นี้หรือไง?” แผลเป็นตรงขมับของหม่า ผิงชวนกระตุกเพราะความโกรธ
พอสอบปากคำเสร็จ เขาก็ถูกเพื่อนร่วมงานหัวเราะเยาะจนแทบไม่เหลือชิ้นดี อย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์คงไม่กล้าเงยหน้าสู้ใครแล้ว
หม่า ผิงชวนยังคงทำหน้าที่อย่างเต็มที่ คืนนั้นก็ไปบ้านตระกูลหลิวเพื่อสอบถามเรื่องของหลิวหงอิง
พอได้ยินว่าเธอถูกจับ หลินเซี่ยงหนานแทบพ่นน้ำออกมา แต่ก็ยังพูดอย่างเป็นกลางว่า “เธออาจไม่เกี่ยวกับคดีนี้จริง ๆ ก็ได้ แค่หมายตาคุณอยู่เท่านั้น”
“หมายตาฉันเหรอ? ฉันเจอเธอแค่ไม่กี่ครั้งเองนะ” หม่า ผิงชวนตกตะลึง