หลิวหงอิงหน้าแดงก่ำ ไม่ได้โต้เถียง เพียงดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัวด้วยความโมโหและน้อยใจ ก่อนซุกตัวมิดอยู่ใต้ผ้าห่ม
ในที่สุดข้างหูก็เงียบสงบลง หลินเซี่ยงหนานถอนหายใจยาวอย่างพึงพอใจ หลับตาลงแล้วเริ่มนอน
ใกล้เรียนจบแล้ว เรื่องในโรงเรียนจึงมีไม่มาก นักเรียนแต่ละคนที่ควรหางานก็หางาน ส่วนคนที่ควรไปดูตัวก็ไปดูตัว
หลินเซี่ยงหนานใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยอยู่ในโรงเรียนสองวัน พอถึงวันอาทิตย์ เธอเพิ่งตื่นนอนก็ถูกหูเหม่ยลี่จับจ้องให้แต่งตัว
“ทาครีมหิมะเพิ่มอีกหน่อย แม่ก็ซื้อให้แล้วนี่”
“เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่หน่อยสิ ทำไมถึงใส่ชุดเก่าขาด ๆ แบบนี้ออกมา”
“เปียเธอมัดยังไงของเธอ หลวมโพรก ดูไม่สดใสเอาเสียเลย มา แม่ทำให้”
หลินเซี่ยงหนานยกมือปกป้องผมตัวเอง “แบบนี้ก็ดีแล้ว มัดผมแน่นเกินไปผมร่วงนะ”
“พิถีพิถันไปเรื่อย” หูเหม่ยลี่เหลือบมองเธอ “เอาละ ไปกันเถอะ อย่าไปสายล่ะ”
หลิวหงอิงมองแม่ลูกทั้งสองจัดการธุระกันตาละห้อย อารมณ์ก็หม่นลงอีกครั้ง คนที่หูเหม่ยลี่แนะนำให้เธอรู้จัก เธอกลับไม่ถูกใจ แต่พอไม่มีคนให้ดูตัว ในใจก็กลับรู้สึกว่างเปล่า มองคนอื่นแล้วอดอิจฉาไม่ได้
แม้จะอยากให้ลูกสาวได้อยู่ในเมือง หูเหม่ยลี่ก็ไม่คิดจะยอมลดมาตรฐาน คนที่เธอแนะนำให้หลินเซี่ยงหนานรู้จักนั้นผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีแล้ว
เดิมทีหลินเซี่ยงหนานไม่ได้คาดหวังอะไรนัก แต่พอเห็นหนุ่มหล่อในลานบ้าน ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เธอมองหูเหม่ยลี่อย่างตกตะลึง “หน้าตาดีจริง ๆ ด้วยแฮะ”