พอได้ยินเรื่องนี้ คนที่มาจากบ้านจ้าวก็รีบเก็บสีหน้าประชดประชัน แล้วมายืนเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ข้าง ๆ รอดูเรื่องสนุก
ไม่ต้องพูดถึงคนบ้านจ้าวที่เป็นคนนอก แม้แต่คนในลานบ้านก็ชะโงกหน้าแอบฟัง มือยังทำงานของตัวเองอยู่ แต่หูตั้งใจฟังเต็มที่
หูเหม่ยลี่มีเหตุผล แถมยังพูดเสียงดัง จงใจพูดต่อหน้าคนบ้านจ้าวว่า “เสี่ยวหนานใกล้เรียนจบแล้ว หลิวหงอิงแย่งไปแค่ผู้ชายหรือไง? ที่แย่งไปคือโอกาสที่เสี่ยวหนานจะได้อยู่ในเมืองต่างหาก ลูก ๆ บ้านฉันเป็นคนซื่อ รู้จักเห็นใจฉัน แต่ฉันก็ยอมให้บ้านหลิวรังแกฉัน แล้วยังมารังแกลูก ๆ ของฉันไม่ได้เหมือนกัน”
“เหม่ยลี่ พูดแบบนี้ก็ทำให้ผมเสียใจนะ หลายปีมานี้ผมก็ปฏิบัติกับเสี่ยวหนานเหมือนลูกแท้ ๆ มาตลอด” หลิวเหล่าเฮยแก้ตัว
หูเหม่ยลี่แค่นหัวเราะอยู่ในใจ ผู้ชายใจใหญ่ ไม่เคยดูแลลูกที่บ้านด้วยซ้ำ ตอนหลิวหงอิงถูกส่งไปชนบท หลิวเหล่าเฮยยังไม่ถามไถ่สักคำ เห็นได้ว่าต่อให้เป็นลูกแท้ ๆ ก็ยังไม่อยู่ในสายตา
“พอเถอะ เรื่องพวกนี้ไม่ต้องพูดแล้ว ทุกคนมีตาชั่งอยู่ในใจ”
หูเหม่ยลี่ข้ามขั้นตอนว่าจะหย่าหรือไม่หย่า แล้วเริ่มแบ่งทรัพย์สินในบ้านทันที
“ตอนนี้ในบ้านมีเงินอยู่แค่ 80 หยวน ปีที่แล้วซื้อที่ทำงานให้หงซาน ใช้ไป 500 หยวน ในจำนวนนั้นยืมมา 300 หยวน ตอนนั้นตกลงกันแล้วว่าหงซานจะใช้หนี้เอง ฉันไม่ยุ่ง แต่ตอนนั้นทางบ้านก็ออกเงินไป 200 หยวนเหมือนกัน เพราะฉะนั้นเงิน 80 หยวนนี้ควรเป็นของฉัน”
เพราะเรื่องที่ลูก ๆ ถูกส่งไปชนบท หูเหม่ยลี่คิดเรื่องหย่ามานานแล้ว แต่หลิวเหล่าเฮยก็ปฏิบัติกับเธอไม่เลวตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอจึงกลัวคนอื่นจะนินทา เรื่องนี้เลยยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้