“ฆ่า ฆ่า ฆ่า!”
เหลียนจ้งฝืนประคองลมหายใจเฮือกสุดท้ายไว้ ง้าวในมือหักสะบั้น เขาจึงคว้าดาบโค้งของพวกหูโจรขึ้นมาสู้ต่อ
บาดแผลบนร่างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ซี่โครงหักไปทีละซี่ เลือดที่ไอออกมาปนเปื้อนเศษอวัยวะภายในที่ฉีกขาด
แต่สิ่งที่ทำให้เขาสิ้นหวังคือ ขบวนทหารหมาป่าเหยี่ยวแห่งเป่ยหูตรงหน้าไม่เพียงไม่ลดจำนวนลง กลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น ราวกับสังหารเท่าไรก็ไม่มีวันหมด
ทั้งที่ดอกซิ่งสีเลือดแต่ละดอกส่องให้เห็นจุดตายของพวกหูโจร ทั้งที่เขาสังหารพวกหูโจรไปหลายร้อยหลายพันคนแล้ว เหตุใด เหตุใดกัน.......
เหลียนจ้งเหนื่อยล้า มือสั่นเทิ้มจนแทบยกไม่ขึ้น ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกล้วนเป็นความปรารถนาอันยากจะเอื้อมถึง
“ช่างเถิด ช่างเถิด”
เขาค่อย ๆ หลับตาลง ปล่อยให้กรงเล็บแหลมคมของหมาป่าเหยี่ยวฉีกต้นขา ปล่อยให้เขี้ยวสุนัขส่งกลิ่นคาวฉุนกัดแทะกระดูก ดาบโค้งของพวกหูโจรแทงทะลุอก และลูกศรแหลมที่มีเงี่ยงนับดอกก็ปักลงบนแผ่นหลัง.......
ในห้วงสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบ
ฟ้าดินแปรผัน เมฆลมพลิกตลบ กระแสวังวนสีทองสายหนึ่งก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกลายเป็นหนังสือสีทองเล่มหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายหนักแน่น
เหลียนจ้งรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เงยหน้ามองไป
เห็นเพียงหนังสือสีทองเล่มนั้นพลิกเปิดหน้ากระดาษเองโดยไร้ลม อักษรสีทองตัวแล้วตัวเล่าปรากฏขึ้นบนหน้าหนังสือ
จากนั้น สุรเสียงก้องกังวานดุจเสียงสวรรค์ก็ดังขึ้นข้างหู
“แผ่นดินสืบทอดพันปี วีรบุรุษมีนับไม่ถ้วน แม้แต่เณรน้อยในอารามร้างยังได้เป็นอ๋องเป็นขุนนาง ครานั้นพ่ายศึก มิใช่เพราะฝีมือด้อยกว่า บัดนี้ทหารหมาป่าเหยี่ยวเป่ยหูอวดอำนาจ ไฟสงครามในโยวโจวยังไม่มอดดับ ขอถามท่านแม่ทัพ ยังสู้ได้หรือไม่?
จัดอยู่ในหมวดกวีฝากความรู้สึก
ขั้น: ระดับเจ็ดขั้นล่าง