ย่านไท่คัง
จวนสกุลเผย
เหล่าหนุ่มสาวหลายคนในชุดบัณฑิตสำนักศึกษายืนอยู่กลางแดด สีหน้าไม่น่าดูนัก
ภายในศาลา
เผยสิงจือนั่งประจำที่นั่งประธาน เผยซิงยืนอยู่ข้างกาย เผยสีหน้าสาแก่ใจเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังส่งสายตาหยอกเย้าไปยังคนด้านนอกเป็นระยะ
เผยซิงช่างเป็นคนหายเจ็บแล้วก็ลืมแผลเสียจริง นิสัยยังคงน่าชังไม่เปลี่ยน
“ระดับหนึ่งขั้นกลาง ระดับสองขั้นต่ำ ระดับหนึ่งขั้นกลาง ระดับหนึ่งขั้นกลาง ระดับหนึ่งขั้นสูง... ไร้ประโยชน์ พวกไร้ประโยชน์ นี่หรือสิบอันดับแรกของเรือนอักษรเจี่ยแห่งสำนักศึกษาไท่คัง นี่หรือผลงานหมึกที่พวกเจ้ารังสรรค์ขึ้น?”
เผยสิงจือขว้างผลงานหมึกหลายชิ้นในมือออกจากศาลาด้วยโทสะ
ลำแสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือของเขา ผลงานหมึกเหล่านั้นม้วนรวมกันกลางอากาศ หมุนเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะกลายเป็นเศษกระดาษปลิวว่อนร่วงลงตรงหน้าเหล่าบัณฑิต
เหล่าบัณฑิตก้มหน้าด้วยความหวาดหวั่น แม้เห็นหยาดเหงื่อแรงกายของตนถูกทำลาย ก็ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย
“โอ้ คุณชายใหญ่กำลังสั่งสอนคนอยู่หรือ?”
เมื่อเผยสิงจือได้ยินเสียงนี้ เส้นเลือดบนหน้าผากก็ปูดขึ้นทันที เขาเงยหน้ามองคนสองคนที่เดินเข้ามาทางประตูวงเดือน
ชายหนุ่มร่างสูงมีนามว่าเผยสิงหู่ เป็นคนจากสายรองของสกุลเผย หากนับเพียงสถานะในตระกูลแล้ว เขายังด้อยกว่าเผยซิง ลูกสมุนของเผยสิงจือเสียอีก
ส่วนเด็กสาวร่างเล็กมีนามว่าเผยสิงซิว นางก็มาจากสายรองเช่นกัน ทว่าด้วยสภาพร่างกายพิเศษ ตั้งแต่เล็กจึงถูกเลี้ยงดูอยู่ในเรือนเก่าของสายหลัก และยกผู้อาวุโสในตระกูลเป็นท่านปู่