“ไม่ได้พบกันครึ่งปี ความสามารถของคุณชายลู่ไม่เพียงไม่ถดถอย กลับก้าวหน้าขึ้นอีกนะเจ้าคะ”
หลังเหนียงเนี่ยจากไป หงโต้วก็โน้มตัวเข้ามาครึ่งหนึ่งอย่างอ่อนช้อย ยกกาสุรารินให้ลู่สืออัน
ลู่สืออันเบิกตากว้าง รู้สึกประหนึ่งทั้งร่างตกลงสู่ห้วงเหวไร้ที่สิ้นสุด
อกคู่งามขาวผ่องราวหิมะนี่มันอะไรกัน!
“แค่ก ๆ ๆ~”
ลู่สืออันได้แต่ไอแก้เก้ออย่างจนใจ ก่อนเบือนหน้าไปทางนอกหน้าต่าง ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ดึกแล้ว เจ้ายังจะพูดเรื่องร้านหรือไม่ หากไม่พูด ข้าคงต้องไปแล้ว ถ้าช้ากว่านี้ ข้าเกรงว่าฮูหยินจะเป็นห่วง”
“เจ้า...ฮึ!”
หงโต้วโมโหจนแทบกระทืบเท้า แต่ก่อนก็ไม่เห็นลู่สืออันจะใส่ใจใครขนาดนี้ พอแต่งเข้าเรือนคนอื่น กลับเอ่ยถึงภรรยาตัวน้อยของตนแทบทุกคำพูด
“มีคำหนึ่งที่ข้าพูดผิดไป คุณชายลู่ เจ้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังไม่รู้จักเอาใจสตรีเหมือนเดิม!”
นางทำปากยื่นแล้วกลับไปนั่งที่เดิม วางกาสุราลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนล้วงสมุดเล่มหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อกว้าง
“จะพูดเรื่องร้านก็พูดเรื่องร้านเถิด เดิมร้านนี้เป็นโรงสุราเล็ก ๆ ตั้งอยู่หลังหอวั่งเจียง กิจการย่อมไม่เลว ทว่าน่าเวทนาเจ้าของโรงสุราที่แต่งสตรีที่ไม่ควรแต่งเข้าเรือน จนพลอยล่วงเกินคุณชายรองเจิ้งฝูชิงแห่งสกุลเจิ้งแห่งหรงหยาง ถูกบีบคั้นจนหมดหนทาง ถึงได้ขนย้ายทั้งครอบครัวออกไปกลางดึก”
“โอ้?”
ลู่สืออันชะงักมือที่กำลังยกจอกสุรา คิ้วขมวดเข้าหากัน “เจ้าของร้านเปิดโรงสุราในย่านฉางเล่อได้ ย่อมต้องมีเส้นสายอยู่บ้าง เหตุใดจึงถูกบีบจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้?”
หงโต้วส่ายหน้า “ร้านค้าในย่านฉางเล่อหลายแห่งเป็นพ่อค้าจากต่างถิ่นที่ชักชวนมาเมื่อหลายปีก่อน ขอเพียงไม่ก่อเรื่อง ท่านอ๋องก็อนุญาตให้สืบทอดกิจการจากรุ่นสู่รุ่น เจ้าของโรงสุราเล็ก ๆ นั่นเป็นคนจากเจียงโจวฝู่ กิจการตกทอดมาถึงมือเขาเป็นรุ่นที่หก เส้นสายใหญ่โตที่สุดก็มีเพียงผู้ดูแลเก็บค่าเช่าไม่กี่คนในย่านฉางเล่อ จะไปล่วงเกินคนของสกุลเจิ้งแห่งหรงหยางได้อย่างไร”