จวนเจิ้นเป่ยอ๋อง
บ่าวชายสองคนประคองป้ายไม้ขนาดใหญ่เท่าบานประตู เดินเข้ามาในห้องหนังสืออย่างระมัดระวัง
พระชายาเว่ยหลินซินเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วถามว่า “นี่คืออะไร?”
บ่าวชายทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจะหันไปมองเจิ้นเป่ยอ๋องหลี่ติ่งที่เดินตามเข้ามา
หลี่ติ่งมีรอยยิ้มที่แทบกลั้นไว้ไม่อยู่บนใบหน้า
“ฮูหยิน อย่าเพิ่งร้อนใจ เดี๋ยวได้เห็นก็รู้เอง”
ขณะกล่าว เขาก็ส่งสัญญาณให้บ่าวชายตั้งป้ายไม้ขึ้น แล้วนำไปแขวนไว้บนผนังตรงทางเข้า
พระชายาเว่ยหลินซินวางม้วนตำราลงด้วยความสงสัย ก่อนเดินเข้าไปเงยหน้ามอง ทันใดนั้นคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน
“หอวั่งเจียง มองสายน้ำวั่งเจียง บนหอวั่งเจียงมองหอวั่งเจียง หอริมธารคงอยู่ชั่วกาล สายน้ำไหลชั่วนิรันดร์”
“บ่อประทับจันทร์ เงาจันทร์ประทับ บ่อประทับจันทร์สะท้อนเงาจันทร์ เงาจันทร์ในบ่อคงอยู่หมื่นปี เงาจันทร์คงอยู่หมื่นปี”
“กลอนคู่นี้ช่างยอดเยี่ยม ทั้งถ้อยคำและความคิดแยบคาย เรียกได้ว่าเป็นกลอนคู่ชั้นเลิศที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี!”
พระชายาเว่ยหลินซินหันไปมองหลี่ติ่งที่ยืนอยู่ข้างกาย “ท่านอ๋องไปหากลอนคู่นี้มาจากที่ใด?”
เจิ้นเป่ยอ๋องหลี่ติ่งหัวเราะหึ ๆ
“วันนี้ข้าไปหารือเรื่องทัพใหม่ยกขึ้นเหนือกับคนจากกรมกลาโหมมิใช่หรือ? พวกตาแก่พวกนั้นดึงดันจะไปกินดื่มที่หอวั่งเจียง ข้าจนใจจึงต้องควักเงินอีกครั้ง”
เขาหัวเราะแล้วเอ่ยอวดความดีความชอบ “ยังดีที่ไปคราวนี้ไม่ได้กลับมามือเปล่า พอดีได้ยินกลอนคู่ไพเราะเช่นนี้เข้า คิดว่าฮูหยินน่าจะชอบ ก็เลยให้คนสลักลงบนป้ายแล้วนำกลับมา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าอิ่มเอิบสง่างามของเว่ยหลินซินก็ขึ้นสีระเรื่อ
ในอดีต บัณฑิตหนุ่มที่ตามเกี้ยวนางมีมากพอจะเรียงแถวยาวจากประตูเสวียนอู่ไปถึงถนนใหญ่จูเชวี่ย เหตุที่นางเลือกหลี่ติ่งซึ่งร่างใหญ่หยาบกระด้าง ก็เพราะไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใด ก็คิดถึงนางอยู่ทุกขณะ
“ท่านใส่ใจแล้ว”
“โธ่ เรื่องแค่นี้เอง ข้ายังหานักขับร้องกลับมาให้เจ้าขับเพลงอีกด้วย”