ราตรีลึกล้ำ เงียบสงัดไร้ผู้คน
เงาดำสายหนึ่งวูบผ่านมุมกำแพง ก่อนร่อนลงบนสันกำแพงและแปรเปลี่ยนเป็นแมวดำตัวหนึ่ง
แมวดำเลียอุ้งเท้า พลางมองลอดช่องหินประดับไปยังเผยซิงซึ่งถูกหามเข้าไปในห้องข้าง
“โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว ไสหัวไป! ไสหัวไปให้หมด!”
เผยซิงบิดเบี้ยวใบหน้าด้วยความเจ็บปวด ผลักบ่าวหนุ่มที่คิดจะเข้ามาทายาให้พ้นทาง แล้วเร่งเร้าว่า “ไป ไปตามยวี่เหนียงมาให้ข้า”
บ่าวหนุ่มพยักหน้าหงึกหงักด้วยความหวาดกลัว ก่อนถอยออกไป
ไม่นานนัก สตรีในชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงก็เดินเข้ามาในห้องข้าง
เมื่อเห็นเผยซิงนอนคว่ำอยู่บนตั่งนุ่ม เจ็บปวดจนแทบถลนออกนอกเบ้า นางก็รีบแสดงสีหน้าห่วงใย รับหีบยาในมือสาวใช้ด้านหลังมา แล้วกล่าวว่า “เจ้าไปเฝ้าอยู่ด้านนอกเรือน”
สาวใช้ลอบมองเผยซิงบนตั่งแวบหนึ่ง ก่อนพยักหน้าแล้วหมุนกายจากไป ทั้งยังปิดประตูห้องให้เรียบร้อย
หลังสาวใช้จากไป
สตรีผู้นั้นก้าวเข้าไปประคองเผยซิงขึ้นมา น้ำตาคลอเบ้า สะอื้นกล่าวว่า “ตาเฒ่านั่นใจร้ายเหลือเกิน เหตุใดถึงลงมือกับท่านหนักเพียงนี้”
“ซี้ด...”
เผยซิงอดกลั้นความเจ็บปวด ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง “ยวี่เหนียง ระวังคำพูด ที่นี่ไม่เหมือนบ้านเกิดในเหอตง คนในจวนมากมายหูตาก็รอบด้าน ระวังจะมีคนได้ยินเข้า”
ยวี่เหนียงช่วยเขาถอดเสื้อนอก พลางด่าต่อว่า “ข้าด่าเขาแล้วอย่างไร อย่างมากก็ให้เขาตีข้าให้ตายไปด้วยเสียเลย จะได้ไม่ต้องเห็นภาพบาดตา พอเห็นเผยหลางอยู่ในสภาพเช่นนี้ หัวใจของข้าก็แทบแหลกสลายแล้ว”
“เป็นข้าเองที่ไม่ดี ทำให้เจ้าต้องเป็นห่วง”
เผยซิงกลับชอบคำพูดเช่นนี้ของนางนัก เมื่อเห็นนางปกป้องตนถึงเพียงนี้ เขาก็รู้สึกพึงพอใจยิ่ง แม้แต่ความเจ็บแผลบนหลังก็ราวกับทุเลาลงไปหลายส่วน