แสงอาทิตย์ยามอัสดงฉาบไล้เนินร้าง
ควันหุงหาอาหารยามเย็นลอยขึ้นจากเตาเก่าพัง ๆ เพียงเตาเดียว
บนถนนดินเหลืองที่เต็มไปด้วยโคลนตม เด็กน้อยหลายคนวิ่งผ่านไปโดยเปลือยก้น
ด้านหลังมีเด็กโตอีกหลายคนขี่ม้าคอไล่ตามไม่ลดละ พลางตะโกนว่า “พวกหูโจร อย่าหนีไปเสีย! กล้ารับทวนของข้าหรือไม่!”
ภายในลานรั้วไม้ไผ่ผุพัง ทหารร่างกำยำที่ขาขาดข้างหนึ่งพลันยืดตัวตรงโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำในวันวานผุดขึ้นในใจ หยาดเลือดอุ่นร้อนสายหนึ่งจึงไหลกลับเข้าสู่หัวใจที่เงียบงัน
แต่...
“ท่านพ่อ ข้าหิวแล้ว”
ชายฉกรรจ์มองเด็กสามขวบที่นั่งเล่นอยู่บนพื้นข้างกาย แล้วอดถอนหายใจยาวไม่ได้
“เช่อเอ๋อร์เด็กดี ท่านแม่ใกล้กลับมาแล้ว”
“อ้อ~”
แววผิดหวังที่วูบผ่านดวงตาเด็กน้อยทำให้ชายฉกรรจ์รู้สึกผิด เขาทุบขาข้างที่ขาดของตนเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว
ในตอนนั้นเอง เสียงกีบม้าแผ่วเบาก็ดังมาจากนอกลาน
จากนั้นก็มีเสียงคุ้นเคยดังขึ้น
ลูกชายคนเล็กตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “ท่านแม่ ท่านแม่กลับมาแล้ว!”
ชายฉกรรจ์เงยหน้ามอง รีบใช้ไม้ค้ำพยุงตัวลุกขึ้น แล้วถามด้วยความสงสัยว่า “อาต้า ภรรยาข้า พวกเจ้ามากันได้อย่างไร?”
อาต้ากระโดดลงจากรถม้า ยกมือคารวะชายฉกรรจ์อย่างซื่อ ๆ แล้วกล่าวว่า “ท่านน้าต้าเขว ของพวกนี้คุณชายเขยเป็นผู้มอบให้ นอกจากเนื้อสัตว์อสูรห้าชั่งแล้ว คุณชายเขยยังให้เงินเพิ่มอีกคนละสองตำลึง ท่านน้าสะใภ้ให้ข้าช่วยเอาไปแลกเป็นธัญพืชกับผ้า ทั้งหมดอยู่ตรงนี้แล้วขอรับ”
“พ่อบ้าน คราวนี้คุณชายเขยคนใหม่ของเราช่างเป็นคนดีจริง ๆ!”
ยังไม่ทันที่ชายฉกรรจ์จะเอ่ยปาก ม่านประตูรถม้าก็ถูกเลิกขึ้น ใบหน้าคุ้นเคยหลายหน้าชะโงกออกมาเร่งว่า “เอาละ อาต้า รีบไปส่งพวกข้ากลับบ้านด้วย เด็ก ๆ ที่บ้านยังหิวอยู่เลย”
ชายฉกรรจ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “พวกนาง...”
ภรรยาของเขาขนของลงจากรถ พลางยิ้มอธิบายว่า “พวกนางไปช่วยคุณชายเขาย่างเนื้อมาน่ะ”