ย้อนเวลากลับไปครึ่งชั่วยามก่อน
ลู่สืออันเฝ้าติดตามสถานการณ์การตั้งแผงขายของมาตลอดช่วงเช้า
อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นวิธีหาเงินที่เขาเสนอขึ้นมา หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นจะได้แก้ไขทันที
แต่ความจริงคือ เนื้อหมักสิบไหที่ห้องเครื่องเตรียมไว้ล่วงหน้า ถูกขายหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วยาม
โดยเฉพาะรถเข็นสิบคันที่นำไปตั้งแผงใต้ประตูเสวียนอู่
ยังไม่ถึงยามซื่อ ป้าต้าเขวก็พาป้าอีกเก้าคนกลับมา เนื้อเสียบไม้ที่พวกนางนำไปขายหมดเกลี้ยงแม้แต่ไม้เดียว แม้แต่น้ำสุราก็ยังถูกแย่งซื้อจนหมด
ตามคำบอกเล่าของป้าต้าเขว ต่อให้มีเนื้อเพิ่มอีกสิบเท่า พวกนางก็ขายหมดได้เช่นกัน
เห็นได้ว่าการค้านี้คึกคักเกินคาด จนแม้แต่ลู่สืออันเองยังนึกไม่ถึง
เดิมทีป้าต้าเขวกับคนอื่น ๆ ยังอยากขอเนื้อเสียบไม้อีกสักหน่อยไปตั้งแผงขาย
ลู่สืออันเหลือบมองท้องฟ้า แล้วให้พวกนางรับเงินรางวัลกลับไปก่อไฟทำอาหารให้ครอบครัวทันที
ยังคงเป็นเนื้อสัตว์อสูรห้าจินกับเงินรางวัลสองตำลึง
เหล่าสตรีที่รับเงินไปต่างมองหน้ากัน จากนั้นก็พร้อมใจกันคุกเข่าคารวะลู่สืออัน
ตอนที่ลู่สืออันลุกขึ้น พวกนางก็ก้มศีรษะโขกพื้นเสียงดังไปแล้วสามครั้ง
“ขอบคุณคุณชาย ขอบคุณคุณชาย!”
“ได้เนื้อตั้งห้าจิน คราวนี้ลูกชายข้าก็ฝึกยุทธ์ได้แล้ว ดีเหลือเกิน ดีจริง ๆ”
“มีเงินสองตำลึงนี้ ข้าก็ทำเสื้อกันหนาวให้ลูก ๆ ได้คนละชุดแล้ว ฮือ ๆ~”
ลู่สืออันรีบเข้าไปช่วยพยุงพวกนางขึ้นมาทีละคน โดยเฉพาะสตรีคนหนึ่งที่กำลังตั้งครรภ์ ดูจากอายุแล้วคงอ่อนกว่าเขาสักสองปี ท้องโตมาก แต่ร่างกายผอมแห้งจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก.......
“ทุกท่านรีบลุกขึ้นเถิด นี่เป็นสิ่งที่พวกท่านลงแรงทำมา จะกล่าวขอบคุณไปไย อีกอย่าง ข้ายังเยาว์วัย พวกท่านทั้งคุกเข่าทั้งโขกศีรษะเช่นนี้ ข้าจะรับไหวได้อย่างไร รีบลุกขึ้นเถิด เสี่ยวฉาน เสี่ยวเจวียน มัวยืนดูอยู่ไย รีบมาช่วยกันเร็ว!”