ครืน~
สำนักศึกษาหมิงเต๋อ
บนลานฝึกยุทธ์ ทุกคนกำลังฝึกกลยุทธ์สำหรับการสอบขับรถม้า ทันใดนั้นก็มีเสียงระเบิดดังมาจากทิศทางของเขาด้านหลัง
ลู่สืออันเหลียวมองแวบหนึ่ง พลางหัวเราะในใจ “เจ้าขี้เมานั่น เพื่ออักษรกระดูกเสี่ยงทายตัวเดียว ถึงกับไม่กลัวระเบิดตัวเองตายหรือไง?”
หลี่เยวี่ยเหยาได้ยินดังนั้นก็ถามด้วยความสงสัยว่า “อาจารย์ไม่เป็นไรใช่หรือไม่ เมื่อเช้านี้ระเบิดไปหลายครั้งแล้ว”
ลู่สืออันส่ายหน้ายิ้ม ๆ “ไม่เป็นไร อย่างไรเขาก็เคยเป็นยอดฝีมือขั้นบรรลุสวรรค์ระดับเจ็ด พละกำลังของร่างกายเทียบได้กับผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าหรือหก แค่วัสดุจากสัตว์อสูรระดับหนึ่งหรือสอง ฆ่าเขาไม่ได้หรอก”
“วัสดุจากสัตว์อสูรหรือ?” หลี่เยวี่ยเหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“เอ่อ ก็คือวัสดุจากสัตว์อสูรนั่นแหละ ตาแก่คนนั้นกำลังหลอมอาวุธอยู่”
หลี่เยวี่ยเหยาตกใจเมื่อได้ยิน “อาจารย์เฉินยังรู้วิถีหลอมอาวุธด้วยหรือ?”
ลู่สืออันหัวเราะหึ ๆ “ใครจะไปรู้เล่า”
เขาหันกลับไปมอง
สีหน้าของลู่สืออันพลันมืดครึ้ม ก่อนตวาดเสียงเข้ม “เฉิงโยวโยว วิชาล้วงสวนกลับของเจ้าเล่า?!”
กลางลานฝึกยุทธ์
เฉิงโยวโยวสาวน้อยร่างอวบทำหน้าเหมือนถูกกลั่นแกล้ง พลางลูบก้นตัวเองแล้วชี้นิ้วป้อม ๆ ไปทางหลี่ฝูกุ้ยที่ยืนผึ่งผายอยู่ “คุณชาย เป็นพี่ฝูกุ้ยต่างหากที่เล่นงานข้า!”
หลี่ฝูกุ้ยรีบโบกมืออธิบาย “ไม่ ไม่ใช่ขอรับคุณชาย เป็นโรต้าเฉิงที่มองออกว่าคุณหนูเล็กซ่อนตัวอยู่ตรงไหน ข้าแค่ลองเตะไปทางนั้น ไม่คิดว่าจะเตะโดนคุณหนูเล็กเข้าจริง ๆ ข้าไม่ได้ตั้งใจนะขอรับ”
“โอ้?”
ลู่สืออันขยับสีหน้า หันไปมองขุนพลที่ชื่อโรต้าเฉิง
อีกฝ่ายอายุราว 18 หรือ 19 ปี สวมชุดเกราะเต็มยศ รูปร่างไม่สูงใหญ่นัก หน้าตาหมดจด ผิวขาวผ่อง ทั้งยังไม่มีกล้ามเนื้อแน่นขนัดอย่างที่พบเห็นได้ทั่วไปในผู้ฝึกยุทธ์ ความรู้สึกแรกที่เขามอบให้แก่ผู้คนคือความหยิ่งทะนง!