“พี่เขย!”
“ฮือ ๆ ท่านช่วยพูดกับพี่สาวข้าหน่อยสิ นางรังแกข้าเกินไปแล้ว ฮือ ๆ ๆ~”
ลู่สืออันเงยหน้ามองแล้วอดหัวเราะออกมาอีกครั้งไม่ได้ เมื่อเห็นสายตาน้อยใจของหลี่ซิงเหยา เขาก็เดินเข้าไปช่วยปลดถุงทรายที่แขวนอยู่ตามตัวนางทีละใบ
“นี่เจ้าทำผิดอะไรมา ถึงได้ถูกแขวนถุงทรายไว้มากมายเช่นนี้ คนอื่นมีมากสุดสามถึงห้าใบ น้อยสุดก็หนึ่งสองใบ แต่เจ้ามีตั้งเจ็ดสิบแปดสิบใบทั่วทั้งตัวแล้ว”
“ฮือ ๆ พี่สาวจงใจเล่นงานข้า”
หลี่ซิงเหยาทำหน้าราวกับเด็กน้อยที่ถูกกลั่นแกล้ง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้เพื่อออดอ้อนขอให้กอด
ลู่สืออันเห็นดังนั้นก็เบี่ยงตัวหลบ แล้วเหลือบมองหลี่เยวี่ยเหยาบนแท่นสูงอย่างกระอักกระอ่วน “ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แค่ฝึกยุทธไม่เห็นต้องทำถึงเพียงนี้เลย”
“ฮึ”
หลี่เยวี่ยเหยาแค่นเสียงเย็นชา สายตาเย็นเยียบจับจ้องหลี่ซิงเหยา ก่อนกล่าวว่า “ในฐานะทายาทตระกูลขุนนางทหาร ท่าทางแข็งทื่อเช่นนี้ สมควรถูกลงโทษ!”
“ไม่ใช่อย่างนั้นเสียหน่อย!”
หลี่ซิงเหยาขอบตาแดงก่ำ กล่าวตัดพ้อว่า “พี่สาวจงใจเล่นงานข้าชัด ๆ พี่เขย ท่านต้องเชื่อซิงเอ๋อร์นะ!”
ลู่สืออันกำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นเปลือกตาก็กระตุกขึ้น
มาแล้ว ๆ ความรู้สึกคุ้นเคยแบบนี้...นางมาแล้ว
เป็นดังที่คาดไว้ วินาทีต่อมาหลี่ซิงเหยาก็กัดริมฝีปากด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย สะอึกสะอื้นกล่าวว่า “ช่างเถิด อย่างไรพวกท่านก็เป็นสามีภรรยากัน ส่วนซิงเอ๋อร์เป็นเพียงคนอาภัพที่ไม่มีใครรักไม่มีใครต้องการ ซิงเอ๋อร์ประเมินตัวเองสูงเกินไป ไม่ควรพูดถึงข้อเสียของพี่สาวต่อหน้าพี่เขยเลย...”
“ฮือ ๆ คุณหนูรองช่างน่าสงสาร!”
“คุณหนูรองไม่ใช่คนอาภัพที่ไม่มีใครต้องการ พวกเราล้วนชอบคุณหนูรองทั้งนั้น”
“นั่นสิ คุณหนูใหญ่ทำเกินไปแล้ว เหตุใดต้องปฏิบัติต่อคุณหนูรองเช่นนี้ด้วย คุณหนูรองร่างกายบอบบาง ท่าทางจะเบี้ยวบ้างก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ”