หลี่อวี่ยื่นมือมาปัดผมหน้าม้าที่ปรกลงมาของเซี้ยหวนหวนไปทัดหลังหู “หวนหวน ลูกเพิ่งกลับมา ยังไม่มีเพื่อนมากนัก แม่จะแนะนำเพื่อนให้ลูกรู้จักสักสองสามคน ไม่ต้องกดดันตัวเองมาก แค่ไปพบปะผู้คนก็พอ”
การแนะนำเพื่อนให้รู้จัก ก็คือคำพูดอ้อม ๆ ของการนัดบอดนั่นเอง
เซี้ยหวนหวนเบือนหน้าไปอีกทาง พลางเหลือบมองเซี้ยฉงงวยอย่างไม่ให้ใครสังเกต “แม่ ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากแนะนำเพื่อนให้หนูล่ะคะ”
“ฉงงวยเป็นคนพูดขึ้นมาก่อนน่ะ ลูกไม่ค่อยมีเพื่อน ปกติไม่ทำงานก็อยู่บ้าน ได้รู้จักคนเพิ่มแล้วออกไปเดินเล่นบ้างก็ดีเหมือนกัน”
เซี้ยหวนหวนเข้าใจแล้ว ที่แท้เซี้ยฉงงวยก็วางแผนแบบนี้นี่เอง
นางยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง “ได้สิคะ”
เซี้ยฉงงวยขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย แล้วเหลือบมองนาง
เซี้ยหวนหวนยอมตกลงง่ายดายขนาดนี้เชียวหรือ
นางไม่ใช่อยากเกาะติดซ่งตู้ชวนหรอกหรือ
หรือว่านางคิดจะหว่านแหไปทั่ว?
แต่ถึงอย่างนั้นนางตอบตกลงก็ดีเหมือนกัน จะได้ให้ซ่งตู้ชวนเห็นธาตุแท้ของนางเสียที
หลี่อวี่หันไปทางห้องครัวแล้วถามเสียงดัง “แม่นางจาง ซุปตุ๋นเสร็จหรือยัง”
“เสร็จแล้วค่ะ เสร็จแล้ว”
ไม่นานนัก แม่นางจางก็ยกหม้อซุปมาวางตรงหน้าเซี้ยหวนหวน พลางยิ้มบอกว่า “คุณหนูหวนหวน นี่คือซุปโสมอเมริกากับเห็ดเสี้ยนเชา คุณนายให้เริ่มตุ๋นตั้งแต่เช้า ช่วยบำรุงหยินและเสริมพลังชี่ค่ะ”
เซี้ยหวนหวนยกขึ้นจิบ รสชาติหวานละมุนและชุ่มคอ ไม่มีรสขมของยาจีนเลย
นางหันไปยิ้มตาหยีให้หลี่อวี่ “อร่อยมากค่ะ ขอบคุณแม่นะคะ”
“เด็กคนนี้นี่ ทำไมต้องเกรงใจขนาดนี้ด้วย ดื่มเสร็จแล้วก็รีบไปพักผ่อนเถอะ”