ซ่งตู้ชวนจ้องข้อความตอบกลับบนหน้าจอ นิ้วที่กำโทรศัพท์อยู่ค่อย ๆ เกร็งขึ้นเล็กน้อย
ความสุขเมื่อครู่ตอนเลื่อนดูโพสต์ในโซเชียลของเธอพลันมลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกผิดหวังหนักอึ้งที่ยากจะอธิบาย
เขายกมือบีบหว่างคิ้ว ก่อนวางโทรศัพท์ลง
เขาสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของตัวเอง ความรู้สึกที่ถูกคนอื่นชักนำเช่นนี้ช่างแปลกใหม่สำหรับเขาเหลือเกิน
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดหน้าต่างแชตกับเอไอ แล้วเริ่มพิมพ์
【ช่วงนี้ผมรู้จักคนคนหนึ่ง ผมมักจะเผลอสังเกตเธออย่างห้ามตัวเองไม่ได้ คอยใส่ใจทุกการกระทำของเธอ อารมณ์ของผมก็พลอยควบคุมไม่ได้เพราะเธอ เวลานึกถึงเธอผมจะมีความสุข แต่พอเห็นเธออยู่กับผู้ชายคนอื่น ผมกลับรู้สึกไม่สบายใจ นี่มันเพราะอะไร?】
เอไอตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【จากที่คุณเล่ามา คุณเริ่มรู้สึกชอบคนคนนี้อย่างมาก ซึ่งในทางจิตวิทยามักเรียกว่า “ความรัก”
อาการที่คุณกล่าวถึง ได้แก่ การใส่ใจ อารมณ์แปรปรวน ความหึงหวง และความสุข ล้วนเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความชอบอย่างชัดเจน
ขอแนะนำให้คุณยอมรับความรู้สึกของตัวเอง หากมีโอกาส ลองบอกความในใจกับอีกฝ่ายดู】
ซ่งตู้ชวนมองตัวอักษรบนหน้าจอ ร่างทั้งร่างราวกับถูกบางสิ่งตรึงไว้
ชอบงั้นหรือ?
เขาชอบเธอหรือ?
เขาวางโทรศัพท์ลง เอนหลังพิงโซฟา แล้วเหม่อมองเพดานอยู่ครู่หนึ่ง
เขานั่งอยู่นานมาก
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังมาทำงานได้ไม่นาน เซี้ยหวนหวนก็รู้สึกได้ถึงสายตาของซ่งตู้ชวน
แต่ช่วงหลายวันมานี้เขาแอบสังเกตเธออยู่ตลอด เซี้ยหวนหวนจึงไม่ได้ใส่ใจนัก
เธอยกกาแฟกับขนมเข้าไปในห้องทำงานของซ่งตู้ชวนตรงเวลาสิบโมง
พอดีกับที่ซ่งตู้ชวนกำลังหารือกับผู้ช่วยเฉินเรื่องการนัดพบประธานหนานแห่งกลุ่มอันหนานในอีกไม่กี่วัน