เฉิงหางมองมือของเขา แววประหลาดใจวูบผ่านดวงตา
ในราชธานีนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้จักซ่งตู้ชวน ไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นแฟนของเซี้ยหวนหวน
เฉิงหางเก็บสีหน้าอย่างรวดเร็ว ยื่นมือออกไปพลางกล่าวว่า “ประธานซ่ง ยินดีที่ได้พบครับ”
ซ่งตู้ชวนจับมือกับเขาเบา ๆ พยักหน้าแล้วปล่อยมือ
ลุงเฉิงเล่าเรื่องสนุก ๆ สมัยเรียนและช่วงเพิ่งเริ่มทำธุรกิจ เซี้ยหวนหวนตั้งใจฟัง
เธอหันไปมองซ่งตู้ชวนเป็นระยะ
สีหน้าของซ่งตู้ชวนตั้งแต่เมื่อครู่ก็ดูไม่ค่อยดี ทั้งยังบีบมือเธอเบา ๆ หนหนึ่ง
เธอถึงได้รู้ตัวช้า ๆ ว่าเขากำลังหึง
เธอทั้งขำทั้งจนใจ รีบคุยกับลุงเฉิงสองสามคำ ก่อนจะจูงมือซ่งตู้ชวนเดินไปยังห้องพัก
เซี้ยหวนหวนผลักประตูเข้าไป “ทำไมคุณถึง...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ แขนก็ถูกคว้าไว้กะทันหัน
วินาทีถัดมา ประตูห้องพักก็ปิดลง
เธอถูกกดเข้ากับประตู จูบเร่าร้อนและเร่งร้อนประทับลงมา
เธอคว้าสาบเสื้อบริเวณอกของเขาไว้ตามสัญชาตญาณ ลมหายใจพลันปั่นป่วน สมองขาวโพลนไปหมด
แต่คนต้นเรื่องกลับไม่รู้จักยับยั้ง มือของเขาค่อย ๆ เลื่อนลงมาตามแผ่นหลัง ฝ่ามือลูบไล้เอวด้านหลังของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดราตรีบางเบาอย่างช้า ๆ
เธอสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ยื่นมือผลักเขาออกอย่างลนลาน
ซ่งตู้ชวนยังคงโอบเอวเธอไว้ กักร่างทั้งร่างของเธออยู่ในอ้อมแขน
ลมหายใจร้อนผ่าวของเขาพ่นลงบนซอกคอ ทำให้เกิดขนลุกซู่ไปทั่ว
เซี้ยหวนหวนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไป ใบหน้าเธอแดงลามจากลำคอไปถึงใบหู
“ทำไมคุณถึงหึงขึ้นมาล่ะ”
ซ่งตู้ชวนแค่นเสียงเย็นชา “ไม่อยากให้คุณยิ้มให้คนอื่น”
เขาไม่ชอบสีหน้าตื่นตะลึงของคนอื่นยามมองเธอ
ยิ่งไม่ชอบให้เธอสัมผัสเนื้อต้องตัวกับใคร
เธอเป็นของเขาได้เพียงคนเดียว
ทั้งภายในและภายนอก ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
เซี้ยหวนหวนตบไหล่เขาเบา ๆ คล้ายกำลังปลอบ “ฉันแค่ยิ้มให้เฉย ๆ ไม่ได้คิดอะไรอย่างอื่น”
“คุณไม่ได้คิดอะไร แต่คนอื่นอาจไม่คิดแบบนั้นก็ได้”
ขณะนั้นเอง ลูกบิดประตูก็ถูกบิดกะทันหัน
เสียงเบา ๆ นั้นกลับชัดเจนเป็นพิเศษ
ทั้งสองคนแข็งค้างไปพร้อมกัน