ทั้งสองคนอยู่ในรถด้วยกันสักพัก
ซ่งตู้ชวนลงจากรถไปเปิดประตูให้เธอ แล้วสั่งให้คนรับใช้ขนของขวัญเข้าไปข้างใน
คนรับใช้เจ็ดแปดคนเดินเข้าออกหลายรอบกว่าจะขนของเสร็จ มีของกองเล็ก ๆ วางอยู่บนพื้นห้องรับแขก
หลี่อวี่เดินออกมา มองถุงใบใหญ่ใบน้อยที่กองอยู่ คิดว่าเป็นของที่ซ่งตู้ชวนซื้อมา
“ตู้ชวน คุณเปลืองเงินแล้ว ซื้อของให้หวนหวนตั้งมากมายขนาดนี้”
ซ่งตู้ชวนยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเข้าบ้าน ยิ้มพลางตอบว่า “เป็นของฝากจากพ่อแม่ผมครับ”
หลี่อวี่ชะงักไป ก่อนจะหันไปมองเซี้ยหวนหวน
เซี้ยหวนหวนยืนอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าอย่างเขินอายเล็กน้อย “ค่ะ ของพวกนี้ป้าโจวส่งมาให้หนู”
หลี่อวี่มองภาพทั้งสองคนยืนเคียงข้างกัน แววตาฉายประกายยินดี
เด็กทั้งสองจริงจังต่อกัน เธอก็วางใจแล้ว
ซ่งตู้ชวนเอ่ยว่า “คุณป้าครับ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
“จ้ะ ป้าไปส่งนะ ขับรถระวังด้วยล่ะ”
ซ่งตู้ชวนพยักหน้า แล้วขับรถออกไป
เมื่อเห็นรถแล่นห่างออกไป เซี้ยหวนหวนก็หันมาเกาะแขนหลี่อวี่ ลากเธอเดินเข้าไปในบ้าน
“แม่คะ วันนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า แม่ดูไม่ค่อยมีความสุขเลย”
หลี่อวี่ตบหลังมือเธอเบา ๆ “ไม่มีหรอก แม่เห็นลูกกับตู้ชวนรักกันดี ก็มีความสุขแล้ว”