ดวงตาของเซี้ยหวนหวนเป็นประกาย “เติ้งมู่หยวน? ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?”
สายตาของเติ้งมู่หยวนจับอยู่บนใบหน้าของนาง
เส้นผมข้างขมับของนางชุ่มเหงื่อ มีปอยผมเล็ก ๆ สองสามเส้นแนบอยู่กับขมับที่เกลี้ยงเกลา แสงแดดยามบ่ายส่องลงบนใบหน้า กลับยิ่งขับให้คิ้วตาของนางงดงามจับใจ
เขาค่อย ๆ เดินตรงมาหานาง
เขาหยิบยาหม่องเย็นกล่องหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้นาง “วันนี้อากาศร้อน ผมคิดว่าวันแรกที่คุณมาทำงานคงกลัวคุณเป็นลมแดด ก็เลยเอานี่มาให้”
เซี้ยหวนหวนมองยาหม่องเย็นกล่องเล็กในมือเขา อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเขา
“คุณอุตส่าห์เอายาหม่องเย็นมาส่งให้ฉันเลยหรือ แบบนี้ฉันเกรงใจแย่”
“ของอย่างนี้ไม่แพง รับไว้เถอะ” เขายัดยาหม่องเย็นใส่มือนาง “ในหมู่บ้านไม่มีหมอ ถ้าเป็นลมแดดขึ้นมาคงทรมาน ตอนเที่ยงพกผ้าขนหนูติดตัวไว้ด้วย ร้อนจนทนไม่ไหวก็เอาไปชุบน้ำเช็ดหน้า พอช่วยบรรเทาได้สักพัก อีกอย่าง ต้องดื่มน้ำบ่อย ๆ อย่ารอให้กระหายน้ำแล้วค่อยดื่ม ถึงตอนนั้นก็สายไปแล้ว กลับไปตอนกลางคืนก็เอาน้ำอุ่นแช่เท้า จะช่วยคลายความเหนื่อยล้าได้”
เขาพูดเสียยืดยาว ส่วนเซี้ยหวนหวนก็ตั้งใจฟังและพยักหน้าตาม ดวงตาคู่นั้นใสกระจ่าง
เติ้งมู่หยวนแอบคิดในใจว่านางต้องเป็นนักเรียนที่ดีแน่นอน
“ที่แท้เรื่องพวกนี้ก็มีเคล็ดลับมากมายขนาดนี้” เซี้ยหวนหวนเก็บยาหม่องเย็นไว้ พลางกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณมากนะ รอเดี๋ยว”