ครั้งแรกที่เจียงหยวนพบโอวหยางซี คือตอนวันรายงานตัวชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง
ต่างจากคนอื่นที่มีผู้ปกครองมาส่ง โอวหยางซีสะพายกระเป๋าเข้ามาตามลำพัง เสื้อผ้าที่เขาสวมยับยู่ยี่อยู่บ้าง ทว่ารูปหน้านั้นของเขาก็งามพอจะทำให้เสื้อผ้าชุดไหนดูดีขึ้นมาได้
ทันทีที่เขาปรากฏตัว เจียงหยวนก็ได้ยินคนข้าง ๆ กระซิบคุยกัน
“เขาคือนักเรียนที่โรงเรียนรับเข้ามาเป็นกรณีพิเศษใช่ไหม ได้ยินว่าผลการเรียนดีมาก เป็นที่หนึ่งของโรงเรียนมัธยมสามเลยนะ”
“ว้าว เก่งขนาดนั้นเชียว? แถมยังหน้าตาดีอีก สวรรค์ไม่ยุติธรรมเลยจริง ๆ”
“ไม่ยุติธรรมตรงไหนกัน เขาไม่มีพ่อ แม่ก็ไม่มีงานทำ แถมไม่สนใจเขาเลย เพื่อนฉันอยู่ห้องเดียวกับเขา เขาเก็บตัวมาก ไม่เคยคุยกับใครสักคน”
ตอนนั้นเจียงหยวนแค่เห็นว่าโอวหยางซีหน้าตาดี เลยแอบมองเขาอีกสองครั้ง แต่ไม่ได้ใส่ใจเขาเลยสักนิด
ครอบครัวของนางเป็นอย่างไร อยู่ในแวดวงแบบไหน นางไม่มีเหตุผลต้องไปข้องเกี่ยวกับคนอย่างเขา
สองปีแรก นางกับโอวหยางซีแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันจริง ๆ มีเพียงชื่อเสียงของโอวหยางซีที่แย่ลงเรื่อย ๆ และข่าวลือเกี่ยวกับเขาก็เพิ่มมากขึ้นทุกที
ตอนนั้นเจียงหยวนไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันได้ข้องเกี่ยวกับเขา
ทุกอย่างเปลี่ยนไปในภาคเรียนที่สองของมัธยมปลายปีสอง เพื่อน ๆ พากันยุให้พนันกันว่า ภายในหนึ่งเดือนจะทำให้โอวหยางซีมาสารภาพรักกับนางได้
ตอนแรกนางคิดว่าไร้สาระ แต่พอคิดอีกที ก็ไม่ได้เสียหายอะไร หากชนะยังได้กินข้าวฟรีอีกมื้อ นางจึงตอบตกลง
เจียงหยวนเริ่มเข้าใกล้เขา ซื้ออาหารเช้าไปให้ ถามโจทย์คณิตศาสตร์ และยืนอยู่ข้างเขาในคาบพละ
โอวหยางซีพูดน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นสวยมาก แค่ถูกเขามองเงียบ ๆ นางก็มีความสุขแล้ว
ต่อมาโอวหยางซีก็มองนางนานขึ้นเรื่อย ๆ เจียงหยวนรู้สึกขบขันอยู่บ้าง และก็เบื่อหน่ายอยู่บ้าง หลอกง่ายเสียจริง ไม่มีความท้าทายเลยสักนิด