ครั้งแรกที่ผมพบเซี้ยหวนหวน คือบนทางเดินเปลี่ยวหลังอาคารเรียน
วันนั้นผมเพิ่งเดินออกจากหน้าห้องพักผ่อน ในหัวมีแต่คำพูดของเจียงหยวน: ภายในหนึ่งเดือน เขาต้องสารภาพรักกับผมแน่
ตั้งแต่ต้นจนจบ การที่เจียงหยวนเข้าใกล้เขาก็เป็นแค่การเดิมพันจริง ๆ ด้วยเหตุนี้ ผมจึงได้รู้ว่าโลกนี้ไม่มีความหวังดีใดเกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล ผมมีชีวิตอยู่มาสิบแปดปี หลักการข้อนี้ควรฝังอยู่ในกระดูกตั้งนานแล้ว
แต่ในเวลานั้นเอง เซี้ยหวนหวนก็ปรากฏตัวขึ้น
“เพื่อนนักเรียน ห้องสามชั้นมัธยมปลายปีสามไปทางไหนหรือ?”
มือข้างหนึ่งยื่นมาตรงหน้า นิ้วขาวสะอาด เล็บตัดแต่งเรียบร้อย
ผมเงยหน้าขึ้น เห็นนางยืนอยู่ท่ามกลางแสงตะวัน
นางดูราวกับเพิ่งก้าวออกมาจากแสงสว่าง ดวงตาเป็นประกายจนชวนให้พร่าพราย ผมหางม้ารวบไว้อย่างหลวม ๆ ปอยผมสั้นตรงหน้าผากปลิวกระเซิงเล็กน้อยตามแรงลม
ผมชี้ทางให้นาง นางยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ผมมองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ไกลออกไป จู่ ๆ ในใจก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา นางช่างงดงามเหลือเกิน
ความงดงามของนางปลุกเจตนาร้ายในใจผมขึ้นมา ผมอยากรู้ว่าภายใต้รูปลักษณ์ที่งดงามเช่นนี้ ซ่อนความคิดร้ายกาจเอาไว้หรือไม่
ตอนนั้นผมไม่รู้เลยว่า คนคนนี้จะค่อย ๆ ลอกเปลือกที่ผมสร้างขึ้นมาตลอดสิบแปดปีออกทีละชั้น แล้วบอกผมว่าผมดีมาก ผมคู่ควรกับความรักจากทุกคน และนางก็รักผมมาก