เช้าวันรุ่งขึ้น เชิงเซิงเขียนวันเกิดและดวงที่เขากุขึ้นเองลงบนกระดาษ แล้วยื่นให้เซี้ยอัน
เซี้ยอันรับไปดูแวบหนึ่ง ก่อนมองเขาอย่างสงสัยแล้วถามว่า “หวนหวนไม่ได้บอกหรือว่า ต้องรอเจ้ากลับไปหาใบเกิด ถึงจะรู้วันเกิดและดวงของเจ้า?”
เชิงเซิงอธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เมื่อคืนขอให้เพื่อนช่วยกลับไปค้นดูแล้ว เจอแล้วขอรับ”
เซี้ยอันพยักหน้า ไม่ได้คิดอะไรมาก “ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปดูวันเกิดและดวงของพวกเจ้าเดี๋ยวนี้ ดูว่าวันไหนเหมาะจะแต่งงานกัน”
“ได้ครับ”
เชิงเซิงยืนอยู่ที่ประตู มองตามเซี้ยอันที่ถือกระดาษแผ่นนั้นออกไป
แม้สีหน้าของเขาจะดูเป็นปกติ แต่ก็ปิดบังเซี้ยหวนหวนไม่ได้
เซี้ยหวนหวนสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้นด้วย
เซี้ยหวนหวนยื่นมือไปคล้องนิ้วเขาไว้ แล้วกระซิบว่า “เจ้าเกร็งอะไรหรือ?”
“ไม่ได้เกร็ง”
เห็นเขายังปากแข็งเช่นนี้ เซี้ยหวนหวนก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ประมาณหนึ่งชั่วยามต่อมา เซี้ยอันก็กลับมาจากข้างนอก
เขาก้าวเท้าเร็วจี๋ พอเข้าประตูก็ยกน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่ ยังไม่ทันหายหอบก็เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
“ข่าวดี! ท่านอาหกบอกว่าวันเกิดและดวงของพวกเจ้าสองคนเข้ากันมาก เป็นคู่ที่สวรรค์ลิขิตมาให้! เขาคำนวณวันไว้ให้แล้วด้วย จะเป็นวันที่ห้าเดือนสิบตามปฏิทินจันทรคติ หรือวันที่ยี่สิบหกเดือนสิบเอ็ดก็ได้ ก็คืออีกสองเดือนหรือสามเดือนข้างหน้า”