สีหน้าของเซี่ยหวนหวนเปลี่ยนไป รีบย่อตัวลงเก็บข้าวของขึ้นมา
“ขอโทษค่ะคุณหนู ไม่รู้ว่ากล่องใบนี้เป็นอะไรถึงแตกขึ้นมา”
“ฉันแพ็กไม่ดีเองค่ะ รบกวนช่วยเอากล่องที่แข็งแรงกว่านี้มาให้หน่อยนะคะ”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”
คนคนนั้นรีบหันไปหากล่องใบใหม่
สวี่ซูเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ สายตาจับจ้องกองสิ่งของในอ้อมแขนของเธอ
ดูจากแบบและสีของเสื้อผ้าแล้ว คล้ายชุดนักเรียนกับชุดอยู่บ้าน แต่เป็นเสื้อผ้าผู้ชาย
สวี่ซูเหยียนหรี่ตาลง
เสื้อผ้าพวกนี้คงไม่ใช่ของแฟนเธอหรอกนะ?
ส่วนกรอบรูปนั่น…
เมื่อครู่เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง แม้จะเห็นหน้าไม่ชัด แต่ในรูปมีชายหญิงคู่หนึ่งกอดกัน ท่าทางสนิทสนมอย่างยิ่ง
เขาเห็นเธอประคองสิ่งของเหล่านั้นไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม นิ้วมือกำขอบกรอบรูปแน่น ราวกับกลัวมันจะกระแทกหรือเสียหาย
หัวใจของสวี่ซูเหยียนอึดอัดราวกับมีอะไรมาอุดไว้
เขามองเธอหยิบของแต่ละชิ้นใส่ลงในกล่องใบใหม่อย่างระมัดระวัง
คนงานทำงานคล่องแคล่ว ไม่นานก็แพ็กของทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย
【จุ๊ ๆ ๆ พระเอกเข้าใจผิดแล้ว ตอนนี้คงแทบถูกความหึงท่วมตายแล้วมั้ง】
【ยิ่งเข้าใจผิดมากเท่าไร พอรู้ความจริงก็ยิ่งรู้สึกผิดมากเท่านั้น โฮสต์ แผนนี้ของคุณสุดยอดจริง ๆ】
เซี่ยหวนหวนหันไปมองสวี่ซูเหยียนที่สีหน้าไม่ค่อยดี แล้วถามอย่างเป็นห่วงว่า “ซูเหยียน ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า? นั่งพักสักหน่อยไหม?”
“ไม่ต้อง” สวี่ซูเหยียนฝืนยิ้ม สายตาอดไม่ได้ที่จะมองตามกล่องกระดาษที่ปิดผนึกเรียบร้อยแล้ว
หวนหวนเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ สัมภาระมีไม่มาก ของในกล่องใบนั้นก็น่าจะเป็นสิ่งที่เธอเอากลับมาจากต่างประเทศด้วย
เธอพกของของผู้ชายคนนั้นติดตัวมาด้วย…
ชอบเขามากขนาดนั้นเลยหรือ?
อารมณ์ของสวี่ซูเหยียนดิ่งลงสู่ก้นเหว กระทั่งการย้ายบ้านเสร็จสิ้น
เซี่ยหวนหวนยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า “ซูเหยียน ขอบคุณที่ช่วยฉันย้ายบ้านนะ ฉันเลี้ยงข้าวคุณเอง”
พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของสวี่ซูเหยียนก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาตอบรับทันที
“ได้สิ เธอเลี้ยงทั้งที กินอะไรก็ได้ทั้งนั้น”
เซี่ยหวนหวนพาเขาไปร้านอาหารหวยหยางแถวใกล้ ๆ
พออาหารมาเสิร์ฟ สวี่ซูเหยียนก็พบว่าล้วนเป็นเมนูโปรดของเขา เขามองเธออย่างประหลาดใจ