ลู่อวิ๋นซีจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองหนีเตลิดออกมาได้อย่างไร
นางจำได้เพียงว่าตอนลุกขึ้น ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง พอเดินออกจากมุมนั่งก็เกือบสะดุดขอบพรม
มือเท้าชาไปหมด อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น
แม่ของนางเห็นสีหน้าไม่สู้ดี จึงรีบตามมาถามว่า “หนูน้อย เมื่อครู่คุยอะไรกับคุณนายซ่งหรือ?”
ลู่อวิ๋นซีกำหมัดแน่น “นางบอกว่าข้าไม่คู่ควรกับลูกชายของนาง”
“เหลวไหล! นางพูดแบบนั้นได้อย่างไร! แม่จะไปหานาง!”
“ท่านแม่!” ลู่อวิ๋นซีรีบคว้าแขนไว้ สีหน้าบึ้งตึงถึงขีดสุด “ถ้าไปก่อเรื่องตอนนี้ ก็มีแต่จะทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะ กลับบ้านก่อน ข้าจะให้คนตรวจสอบดูว่าหลายปีมานี้เซี้ยหวนหวนไปทำอะไรอยู่ต่างประเทศ ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะไม่เคยทำเรื่องไม่ดีเลย”
ยามค่ำคืน
หลังเซี้ยหวนหวนซ้อมดนตรีเสร็จ นางก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพบว่าสวี่ซูเหยียนส่งข้อความมาหาหนึ่งข้อความ
【สวี่ซูเหยียน: เจ้าไม่ได้อยากเปลี่ยนบ้านหรือ? ข้ารู้จักนายหน้าขายบ้านคนหนึ่ง จะแนะนำให้เจ้า บ้านที่เขาแนะนำค่อนข้างน่าเชื่อถือ หากเจ้าว่างก็ลองสอบถามดูได้】
【เซี้ยหวนหวน: ได้สิ ส่งช่องทางติดต่อของเขามาให้ข้าหน่อย】
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที
【สวี่ซูเหยียน: ข้าให้เขาเพิ่มเจ้าเป็นเพื่อนแล้ว กดยอมรับด้วย】
เพิ่งอ่านจบ หน้าจอโทรศัพท์ก็มีคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมา