เซี้ยหวนหวนลุกขึ้นยืน แล้วเบี่ยงตัวหลีกทางให้
เติ้งมู่หยวนนั่งลงตรงที่นางเพิ่งลุกออกไป เงยหน้ามองนางแล้วถามว่า “ที่พักจื้อชิงของพวกเจ้ามีมีดฟืนไหม”
เซี้ยหวนหวนพยักหน้า “มี ดิฉันไปหยิบมาให้”
พูดจบ นางก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องโถง
สายตาของเติ้งมู่หยวนเผลอมองตามแผ่นหลังของนางไป
ยามเดิน นางยืดเอวและหลังตรง ขาทั้งสองเรียวยาวได้สัดส่วน แม้แต่แผ่นหลังก็ยังดูคล่องแคล่วสวยงาม
เขามองอยู่สองวินาที ก่อนจะละสายตา ก้มหน้าคุ้ยกองฟืนข้างเตาเล็กน้อย
ไม่นานนัก เซี้ยหวนหวนก็ถือมีดฟืนออกมา ก้มตัวยื่นให้เขา
นิ้วมือของนางกำด้ามมีด ข้อนิ้วเรียวเล็ก ผิวขาวสะอาด ดูงดงามเป็นอย่างยิ่ง
เติ้งมู่หยวนเอื้อมมือไปรับมีดฟืน ยกฟืนเปียกท่อนนั้นขึ้นมาแล้วฟันผ่าในครั้งเดียว ตัดส่วนที่เปียกทิ้ง แล้วสอดส่วนที่แห้งเข้าไปในเตา
ไม่นาน แสงไฟที่เต้นระริกในเตาก็ส่องออกมา อบอุ่นและสว่างไสว ฉาบใบหน้าด้านข้างของเติ้งมู่หยวนให้เกิดเงาสลับสว่างมืด
ดวงตาเซี้ยหวนหวนเป็นประกายขึ้น “ติดไฟจริง ๆ ด้วย ขอบคุณนะ”