หัวจิงเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะรู้ตัวว่าเชิงเซิงพูดอะไร
“เจ้าจุดไฟเผามันหรือ? ทำไมกัน!”
เซี้ยหวนหวนหันข้างมองเชิงเซิงด้วยความประหลาดใจเช่นกัน
เชิงเซิงรับรู้ได้ถึงสายตาของนาง จึงยื่นมือมาบีบมือนางเบา ๆ
เมื่อหันกลับไปมองหัวจิงอีกครั้ง แววตาของเขาก็เย็นชาลงทันที
“เจ้าทรยศข้ากับหวนหวนหลายครั้ง ข้ายังไว้ชีวิตเจ้า ก็นับว่ามีเมตตามากแล้ว อีกอย่าง ของเหล่านั้นแต่เดิมก็เป็นของที่ข้ามอบให้เจ้า ข้าแค่เอาคืนเท่านั้น”
น้ำตาของหัวจิงพรั่งพรูออกมาในทันที “เชิงเซิง! เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร! อย่าลืมสิว่าข้าเป็นคนดูแลเจ้ามาสองเดือน ถ้าไม่มีข้า เจ้าคงตายไปนานแล้ว!”
เชิงเซิงหัวเราะเยาะ “อย่าลืมสิว่าถ้าไม่มีข้า เจ้าก็คงกลายเป็นทาสเลือดไปนานแล้วเหมือนกัน”
หัวจิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะตะโกนกลับอย่างมีเหตุผลเต็มที่ “มันจะเหมือนกันได้อย่างไร!”
เชิงเซิงคร้านจะสนใจนางอีกต่อไป จึงจับมือเซี้ยหวนหวนแล้วหันหลังเดินจากไป
หัวจิงลุกขึ้น ยื่นมือไปคว้าเซี้ยหวนหวน แต่ยังไม่ทันเห็นชัด เซี้ยหวนหวนก็ไปปรากฏตัวอยู่ห่างออกไปสามเมตรแล้ว
หัวจิงยืนนิ่งอยู่กับที่ มองนางอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
พอกะพริบตาอีกครั้ง เซี้ยหวนหวนก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านางแล้ว
ดวงตาของเซี้ยหวนหวนเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ดูประหลาดและเย็นเยียบชวนขนลุก
“หัวจิง ถ้าเจ้ายังกล้ามาหาเรื่องข้าอีก อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”