เติ้งมู่หยวนถือขนมที่เพิ่งซื้อมาเดินมาถึงหน้าที่พักของพวกสหายเยาวชน สหายเยาวชนที่กำลังกวาดพื้นเงยหน้าขึ้นเห็นเขา ก็ยิ้มทักทายว่า “สหายเติ้ง ยินดีด้วยนะ”
เติ้งมู่หยวนยิ้มพลางกล่าวว่า “ขอบใจ มารับขนมไปกินสิ”
เขาหยิบขนมกำมือหนึ่งยื่นให้
สหายเยาวชนคนนั้นพิงไม้กวาดไว้กับกำแพง ก่อนเดินมารับ “ข้าต้องขอรับความเป็นสิริมงคลนี้ไว้บ้างแล้ว”
เขาตะโกนเข้าไปในห้องว่า “สหายเซี้ย สหายเติ้งมาหาเจ้าแล้ว”
“มาแล้ว”
เสียงขานรับของเซี้ยหวนหวนดังมาจากในห้อง
สหายเยาวชนคนนั้นหันกลับมา ก็เห็นเติ้งมู่หยวนจ้องไปทางประตูอย่างเฝ้ารอ
เขาแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ตอนแรกที่ทุกคนรู้ว่าเซี้ยหวนหวนกับเติ้งมู่หยวนคบหากัน ต่างก็ไม่ค่อยเข้าใจ ไม่รู้ว่านางยอมได้อย่างไร
แต่ภายหลังเมื่อเห็นเติ้งมู่หยวนหอบข้าวของมาส่งให้นางอยู่บ่อย ๆ ทั้งยังช่วยทำงานให้นาง เอาใจใส่เสียจนเกินบรรยาย ส่วนแววตาที่สหายเซี้ยใช้มองเขาก็เต็มไปด้วยความรักจริงใจ
ทุกคนค่อย ๆ ถูกความจริงใจของเขาทำให้ใจอ่อนลง กระทั่งภายหลังยังช่วยปกปิดให้ทั้งคู่ด้วยความเต็มใจ
เซี้ยหวนหวนเดินออกมา สบเข้ากับสายตาที่เติ้งมู่หยวนมองนางไม่วางตา