“เซี่ยหวนหวน” เขามองดวงตาของนาง “ข้ารักเจ้า เจ้ายินดีจะอยู่เคียงข้างข้าหรือไม่?”
ในดวงตาของโอวหยางซีสะท้อนภาพโคมไฟสองข้างทาง ราวกับดวงดาวระยิบระยับ
“แน่นอนว่าข้ายินดี” เซี่ยหวนหวนยื่นมือออกไปก่อน วางลงบนฝ่ามือของเขา
โอวหยางซีกุมมือเซี่ยหวนหวนแน่น มือของเขาสั่นเล็กน้อย
สวรรค์ยังคงเมตตาเขา ส่งหวนหวนมาอยู่ตรงหน้า
โอวหยางซีกับเซี่ยหวนหวนเที่ยวเล่นอยู่ข้างนอกหนึ่งเดือน หลังกลับมา โอวหยางซีก็เข้าไปฝึกงานในบริษัทของกลุ่มธุรกิจ เริ่มต้นจากการเป็นนักศึกษาฝึกงาน
เขามีความสามารถทั้งด้านการเรียนรู้และการลงมือปฏิบัติ จึงแบ่งเวลาให้การเรียนกับการฝึกงานได้อย่างลงตัว
ส่วนเซี่ยหวนหวนก็เริ่มรับผิดชอบโครงการตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งสองคนยุ่งยิ่งกว่าคนรุ่นพ่อแม่เสียอีก
พวกเขามีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงช่วงสุดสัปดาห์ ส่วนใหญ่ก็ไม่ไปไหน เพียงนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟา พูดคุยเรื่องราวในช่วงนี้ของแต่ละคน