บ้านหัวหน้ากองผลิต
หัวหน้ากองผลิตโบกมือ เหอเจินหัวจึงเดินเข้าไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนแก้มัดอู๋เย่ว์กับหลิวเหล่าใหญ่ที่หน้าบวมเขียวช้ำอย่างไม่ค่อยเต็มใจ
ทันทีที่ถูกปล่อย อู๋เย่ว์ก็ทรุดเข่าลงกับพื้น ร้องไห้พลางกล่าวว่า “หัวหน้ากองผลิต ท่านต้องช่วยข้านะ ข้าไม่อยากติดคุก”
หัวหน้ากองผลิตมองเขาอย่างเย็นชา ไม่เอ่ยอะไร
อู๋เย่ว์ตกใจจนรีบโขกศีรษะอีกหลายครั้ง “หัวหน้ากองผลิต ท่านเห็นข้าเติบโตมาตั้งแต่เล็ก จะปล่อยข้าไว้ตามยถากรรมไม่ได้นะ”
หัวหน้ากองผลิตตบโต๊ะอย่างโมโห ก่อนตวาดเสียงกร้าวว่า “ตอนที่เจ้ากับหลิวเหล่าใหญ่ทำเรื่องแบบนั้น เคยนึกถึงวันนี้บ้างหรือไม่? แถมยังก่อเรื่องเสียใหญ่โต คนตั้งมากมายเห็นกันหมด แล้วจะให้ข้าช่วยเจ้าอย่างไร?”
อู๋เย่ว์สะดุ้งเฮือก หดคอ ก่อนสายตาจะแข็งกร้าวขึ้น กล่าวอย่างเคียดแค้นว่า “เป็นความผิดของเติ้งมู่หยวนทั้งนั้น! เขาเอาเรื่องนี้ไปบอกเซี้ยหวนหวน เซี้ยหวนหวนอยากแก้แค้นพวกเรา ถึงได้เอาเรื่องไปบอกครอบครัวของสาวโง่”
“เติ้งมู่หยวน?” หัวหน้ากองผลิตขมวดคิ้ว มองเขาอย่างพินิจ “เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเขา?”
อู๋เย่ว์ตบต้นขาตัวเองอย่างฮึกเหิม “ต้องเกี่ยวกับเขาแน่! ไม่อย่างนั้นเซี้ยหวนหวนเพิ่งมาที่หมู่บ้านไม่ถึงสามเดือน จะรู้เรื่องเมื่อสามปีก่อนได้อย่างไร? ต้องเป็นเติ้งมู่หยวนอยากเอาใจนาง ถึงได้บอกเรื่องนี้กับนาง”
หัวหน้ากองผลิตครุ่นคิด
ด้วยนิสัยของเติ้งมู่หยวน หากรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก ย่อมไม่มีทางยืนดูคนในหมู่บ้านชี้นิ้วติฉินนินทาสาวโง่โดยไม่ยื่นมือช่วยแน่
แต่อู๋เย่ว์พูดก็มีเหตุผล หากไม่ใช่เติ้งมู่หยวนเป็นคนบอก แล้วเซี้ยหวนหวน สหายเยาวชนหญิงที่เพิ่งมาได้ไม่ถึงสามเดือน จะรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?
เมื่อเห็นสีหน้าหัวหน้ากองผลิตเริ่มคลายลง อู๋เย่ว์ก็นึกถึงเรื่องที่เติ้งมู่หยวนไม่ยอมแต่งกับเหอเจินเซียน จึงอยากดึงหัวหน้ากองผลิตมาเป็นพวกด้วย
“เติ้งมู่หยวนถูกความงามทำให้หน้ามืดตามัวจริง ๆ เรื่องอะไรยังเอาไปพูดข้างนอกหมด หัวหน้ากองผลิตลองคิดดูสิ หลายปีมานี้เขาสนิทกับท่าน ท่านส่งเซี้ยหวนหวนไปทำงานที่โรงโม่ เห็นชัดว่าเจาะจงเล่นงานนาง เติ้งมู่หยวนอาจทำอะไรท่านก็ได้...”