เซี้ยหวนหวนฟังคำพูดของระบบแล้วแทบหลุดหัวเราะออกมา
นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กางแขนทั้งสองข้างขวางอยู่ตรงหน้าโอวหยางซี «นักเรียนท่านนี้ ข้าเพียงพาโอวหยางมาห้องพยาบาล คำพูดของท่านช่างไม่น่าฟังนัก ต้องขอโทษข้ากับโอวหยาง»
เจียงหยวนราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในใต้หล้า «หึ เจ้าจะให้ข้าขอโทษพวกเจ้าสองคนหรือ?»
«แน่นอน» น้ำเสียงของเซี้ยหวนหวนไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยแม้แต่น้อย
เจียงหยวนมองข้ามนางไปยังโอวหยางซีที่ก้มหน้าอยู่ ก่อนถามเสียงเย็น «โอวหยางซี ข้าต้องขอโทษเจ้าหรือไม่?»
«ไม่ต้อง» เสียงของเขาแผ่วเบา
เจียงหยวนเลิกคิ้ว มองเซี้ยหวนหวนอย่างผู้มีชัย
แต่ในวินาทีถัดมา คำพูดของโอวหยางซีกลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้านางแข็งค้าง «เจ้าต้องขอโทษสหายเซี้ย เจ้าไม่ควรพูดกับนางเช่นนั้น»
เจียงหยวนมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ «เจ้าจะให้ข้าขอโทษนางหรือ?»