โอวหยางซีมองนางอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “บ้านหลังนี้ก็เป็นของเจ้าด้วยหรือ?”
“อืม” เซี้ยหวนหวนพยักหน้า “พอดีชั้นนี้ว่างหมด ข้าไม่อยากให้ใครมารบกวน เลยซื้อไว้ทั้งหมด พอดีเจ้าก็ได้มาอยู่ที่นี่”
“ค่าเช่าข้าขอติดไว้ก่อน รอสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้ว ข้าจะทำงานหาเงินมาคืนเจ้า”
เซี้ยหวนหวนจ้องเขา “เจ้าไม่ควรเอาแต่สนใจเงินเล็กน้อยแค่นี้ ผลตอบแทนจากการทำงานพิเศษต่ำเกินไป บางทีตอนนี้เจ้าอาจคิดว่าค่าเช่าบ้านเป็นเงินก้อนใหญ่ แต่สักวันหนึ่ง เจ้าจะไม่เห็นเงินแค่นี้อยู่ในสายตา”
เมื่อโอวหยางซีได้ยินถ้อยคำนั้น หัวใจก็ราวกับถูกขนนกปัดผ่าน
ไม่เคยมีใครพูดกับเขาเช่นนี้มาก่อน
คนอื่นไม่ก็รำคาญที่เขาสร้างปัญหา ไม่ก็มองว่าเขาสมควรได้รับแล้ว หรือไม่ก็เห็นเขาเป็นคนขี้แพ้ที่น่าสงสารและควรได้รับความเห็นใจ
แต่นางไม่เหมือนใคร
นางดูราวกับมองเขาเป็นคนที่ไม่ช้าก็เร็วจะยืนอยู่บนจุดที่สูงกว่าเดิม
โอวหยางซีกล่าวอย่างจริงจังว่า “เซี้ยหวนหวน วันหน้าข้าจะตอบแทนเจ้า”
“ได้สิ” เซี้ยหวนหวนยิ้ม เอียงศีรษะมองเขา “ดึกแล้ว รีบเข้านอนเถอะ ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์”
โอวหยางซีมองนางเปิดประตูฝั่งตรงข้ามแล้วเดินเข้าไป ก่อนจะปิดประตูห้องของตน
หลังล้างหน้าแปรงฟัน เขาก็เอนกายลงบนเตียง พลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ
ภาพเมื่อครู่ฉายซ้ำในหัวครั้งแล้วครั้งเล่า เซี้ยหวนหวนย่อตัวลงช่วยเก็บกระเป๋านักเรียน จับมือเขา แล้วถามอย่างจริงจังว่า “โอวหยางซี เจ้าอยากกลับบ้านกับข้าหรือไม่?”