โอวหยางซีเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าที่นั่งริมหน้าต่างแถวหน้าว่างเปล่า
เขาปิดสมุด ลุกขึ้นเดินออกไปยังทางเดิน เพิ่งก้าวพ้นประตูห้องเรียน ก็เห็นชิวหลินหลินวิ่งหน้าซีดเผือดเข้ามา ท่าทางลนลานจนแทบก้าวขาไม่ไหว
เพื่อนของนางรีบเข้ามาขวาง ถามอย่างร้อนใจว่า “หลินหลิน เจ้าไม่สบายหรือ? สีหน้าแย่มาก ต้องให้ข้าพาไปห้องพยาบาลหรือไม่?”
ชิวหลินหลินคว้าแขนเพื่อนไว้ เสียงสั่นอย่างหนัก “เหอถง... เหอถงขังเซี้ยหวนหวนไว้ในห้องน้ำ”
“อะไรนะ?”
โอวหยางซีชะงักฝีเท้า หันไปมองชิวหลินหลิน
ชิวหลินหลินร้อนใจจนแทบร้องไห้ “พวกเรารีบไปบอกอาจารย์กันเถอะ”
นางลากเพื่อนวิ่งไปยังห้องพักครู
โอวหยางซีหันกลับ เดินไปทางห้องน้ำ
สีหน้าเขาหม่นคล้ำ แววตาลึกล้ำ นักเรียนเพียงไม่กี่คนที่อยู่บนทางเดินต่างสังเกตเห็นว่าเขาดูผิดปกติ
โอวหยางซีมาถึงหน้าห้องน้ำ เพิ่งเดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงเซี้ยหวนหวน
“ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเจ้า ไม่จำเป็นต้องจงใจเล่นงานข้า ใครใช้ให้เจ้ามา?”
เหอถงหัวเราะเยาะ พูดอย่างวางอำนาจ “ข้าก็แค่ทนเห็นเจ้าไม่ได้ ไม่เกี่ยวกับคนอื่น”
เซี้ยหวนหวนถามขึ้นทันที “เป็นเจียงหยวนใช่ไหม?”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร... อย่าลากคนอื่นมาเกี่ยว! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น”
“ถ้าไม่เกี่ยวกับนาง แล้วเจ้าจะร้อนตัวทำไม?”
เจียงหยวนงั้นหรือ?
มุมปากโอวหยางซียกขึ้นช้า ๆ ทว่ารอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา กลับทำให้ใบหน้าของเขาดูเย็นชาไปทั้งหน้า
เขายกมือเคาะบานประตูสองครั้ง
ด้านในเงียบไปหลายวินาที ก่อนเสียงเหอถงที่ฟังดูหงุดหงิดจะดังขึ้น “ใครน่ะ? อยากตายหรือไง? รีบไสหัวไป!”
โอวหยางซียกเท้าถีบประตูห้องน้ำเปิดผาง
เด็กสาวสองคนที่ยืนอยู่ข้างประตูถูกบานประตูกระแทกเข้าอย่างจัง ต่างสูดปากด้วยความเจ็บและกุมแขนหลบไปด้านข้าง
สายตาของโอวหยางซีมองข้ามทุกคนไป หยุดอยู่ที่เซี้ยหวนหวนซึ่งถูกเด็กสาวเจ็ดแปดคนล้อมไว้ตรงกลาง
เสื้อผ้าของนางยังเรียบร้อย เส้นผมก็ไม่ยุ่ง ดูเหมือนเหอถงกับพวกยังไม่มีโอกาสลงมือ
เหอถงหันมาเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าชะงักค้างไปชั่วขณะ
“โอวหยางซี? เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
นางหันไปมองเซี้ยหวนหวน แล้วหันกลับมา พลันคล้ายจะเข้าใจบางอย่าง สีหน้าจึงหม่นลง
“พวกเจ้า...”