เซี้ยหวนหวนจ้องมองดวงตาคู่นั้น
รูม่านตาสีแดงเข้มซ่อนสิ่งที่นางคุ้นเคยเอาไว้ ทั้งความจดจ่อ ความจริงจัง และความอ่อนโยน ใบหน้านี้ค่อย ๆ ซ้อนทับกับใบหน้าของเด็กหนุ่มเชิงเซิงในความทรงจำของเซี้ยหวนหวน
“เชิงเซิง... เชิงเซิงหรือ?” น้ำเสียงของนางเจือความไม่แน่ใจ
ดวงตาของเชิงเซิงสว่างวาบขึ้นทันที เส้นสายบนใบหน้าพลอยอ่อนโยนลงไปด้วย “เป็นข้าเอง”
เซี้ยหวนหวนมองเขา ก่อนจะหันไปกวาดตามองรอบ ๆ
“ที่นี่ที่ไหน? พาฉันมาที่นี่ทำไม?”
เชิงเซิงยื่นมือมาลูบศีรษะนางอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังปลอบสัตว์ตัวน้อยที่ตกใจ “หัวจิงเปิดเผยที่อยู่ของข้าให้นักล่าเผ่าดูดเลือดรู้ พวกมันซุ่มอยู่แถวบ้านเจ้า คิดจะลักพาตัวเจ้าไปข่มขู่ข้า ที่นั่นไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้า ข้าจึงพาเจ้ากลับมา”
เซี้ยหวนหวนก้มมองกุญแจมือบนข้อมือ โซ่ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งตามการเคลื่อนไหวของนาง
นางเงยหน้าขึ้น กดกลั้นความโกรธไว้ในน้ำเสียง “นี่เรียกว่าพาฉันกลับมาเหรอ? นี่มันลักพาตัว! กักขังชัด ๆ!”
“เป็นความผิดของข้า” เชิงเซิงก้มหน้า ยอมรับผิดอย่างไม่อิดออด
“งั้นก็ปล่อยฉันสิ”
“ไม่ได้ เจ้าไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ต้องอยู่ข้างกายข้าเท่านั้น”
เซี้ยหวนหวนมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ