หลายวันต่อมา เซี้ยหวนหวนไม่ได้ติดต่อเสิ่นจิ้นเหวินเลย
เสิ่นจิ้นเหวินเองก็ไม่ได้เป็นฝ่ายมาหานาง
แต่โพสต์ในหน้าฟีดของเซี้ยหวนหวนกลับอัปเดตทุกวัน ไม่เคยขาด
วันจันทร์ นางโพสต์ชานมหนึ่งแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะในหอพัก ข้างแก้วมีข้อมือของนางโผล่มาให้เห็นเพียงครึ่งหนึ่ง
คำบรรยายว่า: “วันนี้เยี่ยมมาก ให้รางวัลตัวเองด้วยการเพิ่มไข่มุกอีกหนึ่งที่”
วันพฤหัสบดี นางโพสต์หม้อหม่าล่าทั่งหนึ่งชาม ไอน้ำร้อนลอยบดบังเลนส์ ราวกับมีฟิลเตอร์พิเศษคลุมอยู่ พร้อมคำบรรยายว่า: “วันนี้เพิ่มเนื้อวัวในหม่าล่าทั่งอีกนิด อร่อยจริง ๆ”
วันเสาร์เป็นภาพยามค่ำคืนของห้องสมุด ถ่ายจากด้านนอกหน้าต่าง บนกระจกยังสะท้อนหนังสือที่เปิดค้างอยู่หลายเล่ม พร้อมคำบรรยายว่า: “อีกวันแห่งความพยายาม สู้ ๆ!”
ระบบเห็นแล้วร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข 【โฮสต์ เจ้าลืมไปหรือว่า ภารกิจที่เจ้ามายังโลกนี้คือพิชิตใจพระเอก? เหตุใดถึงออกไปทำงานพิเศษทุกวัน? แล้วโพสต์พวกนี้ไปมีประโยชน์อะไร?】
ขณะนี้เซี้ยหวนหวนกำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านชานม มือหนึ่งยกแก้วเชก อีกมือเทน้ำแข็งลงแก้ว วุ่นจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก
แต่นางไม่เหมือนชายโฉดผู้นั้น ยังอุตส่าห์หาเวลาตอบระบบ “ฉันไม่ลืมหรอก”
【ไม่ลืมแล้วเหตุใดถึงออกไปข้างนอกทุกวัน? แม้แต่ข้อความสักข้อความก็ไม่ส่งหาพระเอก!】
【ถ้าเจ้าต้องการเงินจริง ๆ ก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีเหนื่อยยากเช่นนี้ เอาเงินทั้งหมดในบัญชีไปซื้อหุ้นเสียสิ อย่างไรเสีย ในโลกก่อน ๆ เจ้าก็ชำนาญเรื่องพวกนี้มากแล้ว ลงมือสุ่ม ๆ สักหน่อยก็มีเงินพอใช้ไปหลายปี】
“ฉันกำลังหย่อนเบ็ดตกปลาใหญ่ต่างหาก”
เซี้ยหวนหวนส่งชานมที่ทำเสร็จแล้วให้ลูกค้า
ลูกค้ากล่าวขอบคุณ ก่อนถือชานมเดินจากไป แต่ก็หันกลับมามองนางสามครั้ง