เพื่อนของเสิ่นจิ้นเหวินไม่กล้าแอบมองไปทางนั้นอีก จึงยกถ้วยชาขึ้นมาทำทีเป็นพินิจใบชาในก้นถ้วย
เสิ่นจิ้นเหวินเหลือบมองเขา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วอ่านหน้าเพื่อนของสามคิวต่อ
ก่อนหน้านี้บัญชีนี้ส่งข้อความไร้สาระมาให้เขาทุกวัน นาน ๆ ทีเขาตอบกลับไปสักคำว่า “อืม” ก็นับว่าไว้หน้าเธอมากแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะทั้งสองตระกูลยังมีความร่วมมือกัน และพ่อของเขากำชับเป็นพิเศษว่าอย่าทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างกันร้าวฉาน เขาคงบล็อกเธอไปนานแล้ว
แต่ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอไม่ส่งข้อความมาสักข้อความ ทว่ากลับอัปเดตหน้าเพื่อนทุกวัน
กำลังเล่นเกมผลักไสเพื่อให้เขาไล่ตามหรือไง?
วิธีการของเธอดูจะฉลาดขึ้นกว่าแต่ก่อนอยู่บ้าง
เสิ่นจิ้นเหวินวางโทรศัพท์ลง พอดีกับประตูห้องส่วนตัวเปิดออก พนักงานคนนั้นถือถาดชาเดินเข้ามา
ความจำของเขาดีมาก ไม่มีทางจำผิดแน่ เขาเคยเห็นดวงตาคู่นี้มาก่อนอย่างแน่นอน
แต่เคยเห็นที่ไหนกันแน่ ตอนนี้เขากลับนึกไม่ออก
เขาไม่ใช่คนชอบคิดวนเวียน จึงเลิกคิดเสียเลย
ปกติกลุ่มเพื่อนหลายคนไม่ค่อยได้พบปะกัน วันนี้กว่าจะได้มารวมตัวพร้อมหน้ากัน ก็เผลอดื่มมากไปหลายแก้ว
หลังสามทุ่ม จู่ ๆ ฝนก็ตกหนัก
เซี่ยหวนหวนเลิกงาน เปลี่ยนกลับมาใส่เสื้อผ้าของตัวเอง แล้วยืนกลุ้มใจอยู่หน้าร้านอาหารส่วนตัว มองสายฝนที่เทกระหน่ำ
ที่นี่อยู่ใจกลางเมือง แถมยังเป็นวันที่ฝนตก แอปเรียกรถมีคิวรออยู่กว่าสี่สิบคิว เธอรออยู่สิบกว่านาทีแล้ว แต่ก็ยังเรียกรถไม่ได้สักคัน