เหอเจินเซียนเดินตรงไปหยุดตรงหน้าเซี้ยหวนหวน สีหน้าหม่นคล้ำ จ้องนางอย่างไม่เป็นมิตร น้ำเสียงแฝงคำสั่ง “ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าเป็นการส่วนตัว ตามข้ามา”
【ให้ตายเถอะ! ท่าทีแบบนี้มันอะไรกัน!】
เซี้ยหวนหวนเหลือบมองเหอเจินเซียน ในใจลอบคาดเดาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงทำให้อีกฝ่ายอารมณ์พลุ่งพล่านได้ขนาดนี้
นางวางเคียวลง ปัดฝุ่นบนตัว แล้วเดินตามเหอเจินเซียนไปยังกองฟางที่อยู่ข้าง ๆ
เติ้งมู่หยวนยืนอยู่ปลายคันนา เห็นคนทั้งสองเดินจากไป คนหนึ่งนำหน้าอีกคนหนึ่งตามหลัง จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขารู้นิสัยของเหอเจินเซียนดี กลัวนางจะหาเรื่องเซี้ยหวนหวน จึงวางงานในมือลง แล้วอ้อมตามไปเงียบ ๆ
ใต้เงากองฟาง ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน
“เจ้าเป็นใคร มีอะไรจะพูดกับข้า” เซี้ยหวนหวนถาม
เหอเจินเซียนแค่นเสียงเย็นชา กวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงเจือแววดูแคลน “ข้าเป็นลูกสาวของหัวหน้ากองผลิต”
“เจ้าไม่มีชื่อหรือ”
เหอเจินเซียนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ นางสูดหายใจลึก รู้สึกราวกับวันเกิดและดวงของตนไม่ถูกโฉลกกับคนผู้นี้นัก จึงกัดฟันพูดว่า “ข้าชื่อเหอเจินเซียน”
“แล้วเจ้าพาข้ามาคุยตามลำพัง ต้องการพูดอะไรกันแน่”
ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
【โฮสต์ ชายหลักแอบอยู่หลังกองฟาง ฟังพวกเจ้าคุยกันอยู่】
เซี้ยหวนหวนเหลือบมองกองฟางด้านหลังอย่างแนบเนียน
เหอเจินเซียนกดเสียงต่ำ พลางขยับเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว “อยู่ให้ห่างจากพี่ชายข้า อย่าคิดอาศัยเขาใช้เส้นสายหางานเบา ๆ ทำ”