โจวเล่อซานพลันได้สติขึ้นมา รีบพยักหน้าทันที “พี่เติ้ง ข้ากับเอ้อร์หลงจะฟังคำท่าน ท่านว่าอย่างไรก็อย่างนั้น”
เติ้งมู่หยวนตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนหันหลังลอบออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบ แล้วหายลับไปในรัตติกาล
หลายวันต่อมา
เซี้ยหวนหววนนอนอยู่บนเตียง มองเพดานไม้กระดานที่ตอกเรียงกันอยู่เหนือศีรษะ ข้างหูมีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอและแผ่วเบาของซุนยวน
เธอถามระบบในใจว่า “พรุ่งนี้ก็คือวันที่เติ้งมู่หยวนแอบไปตลาดมืดแล้วถูกจับตามเนื้อเรื่องเดิมใช่ไหม?”
【ใช่แล้ว โฮสต์ ที่จริงพระเอกก็เชื่อฟังคำของเจ้าแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลขนาดนี้】
“ฉันไม่ได้กังวล แค่ยังไม่ถึงวันนั้น ทุกอย่างก็ยังไม่แน่นอน ย่อมมีเรื่องพลิกผันได้” เธอพลิกตัว มองเพดาน “ระบบ ช่วยอะไรฉันหน่อย”
【ลองว่ามาก่อน】
“พรุ่งนี้หลังจากพวกเราไปทำงานแล้ว ช่วยทำให้หลังคาห้องฉันรั่วที ในเนื้อเรื่องเดิมบอกว่าพรุ่งนี้เย็นฝนจะตก แบบนี้พระเอกก็จะได้มาช่วยซ่อมหลังคา เขาจะได้ไม่มีเวลาเข้าเมือง”
【ไม่มีปัญหา】
เซี้ยหวนหวนพลิกตัว ไม่นานก็หลับสนิท
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อตื่นขึ้นมา ข้างนอกก็เป็นวันที่ฟ้าครึ้มฝนจริง ๆ
ซุนยวนบิดขี้เกียจแล้วพูดอย่างยินดีว่า “วันนี้อากาศกำลังสบาย ในที่สุดก็ไม่ต้องตากแดดจัดเกี่ยวข้าวแล้ว”
สหายเยาวชนหลายคนต่างก็มีสีหน้ายินดี นาน ๆ ทีจะได้ไม่ต้องถูกแดดเผาจนเวียนหัวตาลาย
ตอนเที่ยง ทุกคนเลิกงานกลับมากินข้าว
เซี้ยหวนหวนกำลังย่อตัวล้างมืออยู่ในลานบ้าน
ซุนยวนรีบร้อนวิ่งออกมาจากในห้อง สีหน้าร้อนใจ “หวนหวน แย่แล้ว! ห้องพวกเราหลังคารั่ว!”