เติ้งมู่หยวนกลับมาถึงหน้าบ้าน ก็เห็นโจวเล่อซานนั่งยอง ๆ อยู่บนธรณีประตูบ้านของเขาแต่ไกล
เขารีบเดินเข้าไป กวาดตามองรอบบริเวณจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ จึงหยิบกุญแจออกมาไขประตู
“มีเรื่องอะไรก็เข้ามาคุยข้างใน”
ทั้งสองรีบแวบเข้าไปในบ้าน เติ้งมู่หยวนปิดประตูอย่างรวดเร็ว
เติ้งมู่หยวนหันไปเดินข้างเตียง เปิดลิ้นชักแล้วหยิบกล่องเหล็กเก่า ๆ ใบหนึ่งออกมา
กล่องเหล็กมีขนาดไม่ใหญ่ สีที่เคลือบไว้หลุดลอกไปเกือบหมด มุมกล่องถูกขัดจนเป็นเงาวับ
เขาเปิดฝา หยิบน้ำตาลสองเม็ดในกระเป๋าเสื้อใส่ลงไป วางไว้ตรงกลางกล่องเหล็ก
โจวเล่อซานขยับเข้ามาดู พอเห็นน้ำตาล ดวงตาก็เบิกกว้างทันที
“พี่เติ้ง น้ำตาลพวกนี้มาจากไหน? ในร้านค้าสหกรณ์กับตลาดมืดที่ตำบลไม่มีน้ำตาลแบบนี้เลยนะ”
เขาทำงานกับเติ้งมู่หยวนมาหลายปี ย่อมรู้ว่าของที่อยู่ในกล่องเหล็กนี้ล้วนเป็นสิ่งสำคัญ
อย่างเช่นรูปถ่ายใบนั้น เป็นรูปถ่ายเพียงใบเดียวที่พี่เติ้งถ่ายคู่กับพ่อของเขา
แต่พี่เติ้งไม่เคยกินน้ำตาล เรื่องนี้ชวนให้สงสัยยิ่งนัก
“มีคนให้มา” เติ้งมู่หยวนปิดลิ้นชัก ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
ถึงจะเป็นพี่น้องที่เขาไว้ใจที่สุด เขาก็ไม่อยากพูดถึง
“โอ้โฮ” พอโจวเล่อซานได้ยินก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที “ใครให้มาหรือ? คงไม่ใช่สาวน้อยสักคนหรอกนะ?”