เซี้ยหวนหวนกล่าวว่า “ฉันว่าแกมันคางคกอยากกินเนื้อหงส์ หน้าตาก็ขี้เหร่ แต่กลับคิดฝันได้งดงามเสียจริง”
อู๋เย่ว์โดนด่า แต่กลับไม่โกรธเลยสักนิด
จื้อชิงเซี้ยกำลังพูดกับเขาอยู่นี่นา
เขายิ้มแฉ่งแล้วขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว
จื้อชิงหลายคนทนดูต่อไปไม่ไหว ลุกขึ้นยืนขวางอยู่ตรงหน้าเซี้ยหวนหวน
สีหน้าอู๋เย่ว์เย็นชาลงทันที “พวกแกมาขวางฉันทำไม? ถอยไป! ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
ซุนยวนยืนอยู่หน้าสุด เอ่ยขึ้นโดยไม่ยอมอ่อนข้อ “พวกเรามาเป็นจื้อชิงที่หมู่บ้านของพวกคุณ ไม่ได้ถูกขายให้หมู่บ้านนี้ พูดจาให้สุภาพหน่อย ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งสถานีตำรวจว่าคุณประพฤติตัวอันธพาล”
“ใช่แล้ว ๆ” จื้อชิงหญิงอีกคนพูดเสริม “ไม่เห็นหรือไงว่าจื้อชิงเซี้ยไม่ชอบคุณ ยังจะเข้ามาตอแยอีก”
“ยังกล้าจะให้จื้อชิงเซี้ยแต่งงานกับคุณอีกหรือ? หัดดูตัวเองเสียบ้างว่ามีคุณสมบัติอะไร”
สีหน้าอู๋เย่ว์ย่ำแย่ถึงขีดสุด เส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ แววตาดุดันจ้องเขม็งไปยังคนที่ขวางอยู่เบื้องหน้า
เซี้ยหวนหวนใส่เสื้อผ้าที่บิดจนหมาดลงในกะละมังเคลือบ แล้วหิ้วกะละมังเดินขึ้นฝั่ง
อู๋เย่ว์เห็นนางเดินมา ความโกรธบนใบหน้าก็เลือนหายไปในพริบตา มุมปากฉีกยิ้มกว้าง
เขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ตอนเซี้ยหวนหวนเดินผ่านข้างกาย นางก็ยกเท้าถีบเข้าที่ก้นเขาเต็มแรง
อู๋เย่ว์ไม่ทันตั้งตัว ทั้งร่างพุ่งหน้าล้มลงไป ตูม! ร่วงลงไปในแม่น้ำ
จื้อชิงหลายคนบนฝั่งยืนตะลึงกันหมด
เซี้ยหวนหวนยิ้มให้จื้อชิงที่ช่วยนางแก้สถานการณ์ “ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ ไม่ต้องไปสนใจเขาแล้ว พวกคุณรีบไปซักผ้าเถอะ”
จื้อชิงหลายคนมองรอยยิ้มของนาง รอยยิ้มสะอาดบริสุทธิ์และอ่อนโยน ที่ทำให้ความห่างเหินเย็นชาซึ่งมักมีอยู่เป็นประจำจางหายไป พวกเขาจึงยืนตะลึงกันอยู่ครู่หนึ่ง