ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว ป้าหวูสวมเสื้อคลุมออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ม่านม่าน? ดึกดื่นป่านนี้ เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
“ป้าคะ! บ้านหนูมีขโมยค่ะ! เป็นผู้ชายสองคน หนูแอบหนีออกมา แล้วล็อกพวกเขาไว้ในลานบ้านจากข้างนอกแล้ว!”
ซูม่านม่านพูดเร็วปรื๋อ ใบหน้าซีดเผือด เผยความหวาดกลัวออกมา “หนูได้ยินพวกเขาพูดว่า...พูดว่าลูกพี่ลูกน้องผู้พี่ของหนู ซูหยวนหยวน เป็นคนให้กุญแจพวกเขามาค่ะ! พวกเขายังบอกด้วยว่าวันนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน จะมาขโมยของ...ไม่แน่อาจคิดทำเรื่องไม่ดีด้วย! พี่เถี่ยจวินอยู่บ้านไหมคะ? หนูอยากขอให้พวกคุณช่วยหน่อยค่ะ!”
พอป้าหวูได้ยิน ดวงตาก็เบิกกว้างทันที ก่อนด่าขึ้นมาคำหนึ่ง “ไอ้เนรคุณใจดำ! กล้าทำเรื่องเลวทรามแบบนี้ได้ยังไง! เถี่ยจวิน! จู้จื่อ! คว้าอาวุธมา! เร็วเข้า!”
หวูเถี่ยจวินกับพี่น้องอีกคนรีบพุ่งออกมาจากในบ้าน ในมือหิ้วพลองกับพลั่วเหล็กมาด้วย
ป้าหวูตะโกนบอกลูกชายทั้งสอง “รีบไปที่ลานบ้านตระกูลซู มีขโมย! อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้เด็ดขาด ม่านม่าน ไปเถอะ ป้าจะพาหนูไปแจ้งความที่สถานีตำรวจเขตเอง! เร็วเข้า!”
พวกเขาแบ่งกันไปคนละทาง
หวูเถี่ยจวินพาพี่น้องอีกสองคนบุกไปยังลานบ้านตระกูลซูราวกับพยัคฆ์
ส่วนป้าหวูจูงซูม่านม่าน วิ่งเหยาะ ๆ ไปยังสถานีตำรวจเขตที่อยู่ไม่ไกล
เมื่อตำรวจที่เข้าเวรได้ยินว่ามีคนบุกรุกลักทรัพย์ในบ้าน และอาจมีการกระทำลามกอนาจาร ก็รีบให้ความสำคัญทันที พวกเขาหยิบไฟฉายกับกระบองตำรวจ แล้วตามป้าหวูกับซูม่านม่านไปยังบ้านตระกูลซู
เมื่อไปถึง ก็เห็นเพื่อนบ้านที่ถูกปลุกให้ตื่นหลายคนมามุงอยู่หน้าประตูบ้านตระกูลซูแล้ว