ซูม่านม่านใช้เวลาอยู่พักหนึ่งกรอกใบส่งพัสดุไปหลายใบ
ผู้รับเป็นตัวเธอเองทั้งหมด ส่วนที่อยู่จัดส่งคือจุดพักเยาวชนผู้มีการศึกษาของกองพลหงฉี มณฑลเฮยหลงเจียง ซึ่งเธอกำลังจะเดินทางไป
จากนั้นเธอก็นำสิ่งของส่วนหนึ่งที่ค่อนข้างพบเห็นได้ทั่วไปออกมาจากมิติส่วนตัว แล้วบรรจุลงหีบห่ออย่างพิถีพิถันหลายชิ้น ขนาดแตกต่างกันไป แต่ละห่ออัดแน่นจนตุง ดูมีน้ำหนักไม่น้อย
ค่าส่งพัสดุเหล่านี้ไม่น้อยเลย แต่ซูม่านม่านกลับคิดว่าคุ้มค่ามาก
เมื่อเป็นแบบนี้ พอไปถึงภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เธอก็จะไปรับพัสดุเหล่านี้จากที่ทำการไปรษณีย์ได้อย่างเปิดเผย ต่อไปหากนำสิ่งของในมิติส่วนตัวออกมา ก็จะมีที่มาที่ไป ถือว่าไม่ต้องปิดบังอีก
เมื่อออกจากที่ทำการไปรษณีย์ ก็ใกล้เที่ยงแล้ว
ซูม่านม่านรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
สิ่งที่ต้องเตรียมก็แทบจะพร้อมหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่คืนนี้ไปเอาผ้าห่มนวมหนา 3 ผืนกลับมา จากนั้นก็รอออกเดินทางในวันพรุ่งนี้
เธอหาที่เงียบ ๆ กินเสบียงแห้งที่นำมาจากมิติส่วนตัวเล็กน้อย แล้วตัดสินใจว่าช่วงบ่ายจะไปสำนักงานเขตเพื่อตรวจสอบเวลาเดินรถไฟกับจุดนัดรวมตัวอีกครั้ง และตรวจเอกสารจำเป็นอย่างหนังสือแนะนำตัวให้เรียบร้อยด้วย
ในเวลาเดียวกัน คนตระกูลซูกลุ่มหนึ่งกำลังเดินทางกลับจากชนบท
ซูหยวนหยวนนั่งอยู่บนรถโดยสารทางไกลที่แน่นขนัด อารมณ์ดีเป็นพิเศษ มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่ตลอด
งานเลี้ยงมงคลมีอาหารไม่เลว คำประจบสอพลอจากญาติ ๆ ก็ทำให้เธอพอใจ แต่สิ่งที่เธอตั้งตารอที่สุดก็คือเรื่องสนุกที่อาจได้เห็นหลังกลับถึงบ้าน