ป้าหวูจ้องซูม่านม่าน ราวกับกำลังชั่งใจถึงความมุ่งมั่นในคำพูดของเธอ และน้ำหนักของเรื่องที่ฝากฝัง
เด็กสาวตรงหน้าแววตาสงบนิ่ง ลึกล้ำจนยากหยั่งถึง ทั้งยังมีความสุขุมและเด็ดขาดเกินวัย ไม่เหมือนคนที่ตัดสินใจไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ
ดูท่าว่าคนบ้านนั้นคงบีบเด็กคนนี้จนหมดหนทางจริง ๆ ถึงได้ทำให้เธอตาสว่างอย่างสิ้นเชิง ไม่อย่างนั้นเด็กคนนี้คงไม่ตัดสินใจทำถึงขั้นนี้
ป้าหวูเงียบไป สายตาเฉียบคมกวาดมองใบหน้าซูม่านม่านไปมาหลายรอบ ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความจริงแท้และความสำคัญของคำพูดนั้น
ผ่านไปครู่ใหญ่ ป้าหวูก็จุ๊ปาก “เธอเป็นเด็กที่มีความคิดเป็นของตัวเอง... ถูกบีบมาจนถึงขั้นนี้แล้วสินะ ว่ามาเถอะ คิดจะจัดการอย่างไร อยากขายเท่าไร?”
การซื้อบ้านเป็นเรื่องค้างคาใจของครอบครัวป้าหวูมาหลายปี โดยเฉพาะหลังจากเถี่ยจวิน ลูกชายคนรองเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง ความคิดนี้ก็ยิ่งร้อนใจขึ้นทุกที
ซูม่านม่านเตรียมคำตอบไว้แล้ว จึงบอกราคาออกไป “ฉันถามคนที่รู้เรื่องมาแล้ว ก็พอรู้ราคาตลาดอยู่บ้าง บ้านในลานของฉันมีห้องดี ๆ อยู่ 4 ห้อง แถมยังมีเพิงอีกหลัง ทำเลก็ไม่เลว ถ้าขายกันเป็นการส่วนตัว น่าจะได้สัก 1,300-1,400 หยวน”
ซูม่านม่านเปลี่ยนเรื่อง แล้วมองป้าหวู “แต่ป้าคะ ฉันรีบ แล้วก็ไว้ใจป้าด้วย ถ้าเป็นป้า ฉันขายให้ 1,100 หยวน แต่มีข้อแม้ว่า ในเงิน 1,100 หยวนนี้ อย่างน้อยต้องเป็นคูปองธัญพืชกับคูปองผ้า 300 หยวน คิดตามราคาจริงที่พี่เถี่ยจวินหามาได้ ขาดเท่าไรก็จ่ายเพิ่ม เกินเท่าไรก็คืน ส่วนที่เหลือฉันขอเป็นเงินสด”