ซูม่านม่านไม่รีบร้อน เธอก้าวเข้าไปครึ่งก้าวแล้วลดเสียงลง เอ่ยรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่ซ่อนของของเขาในตอนนี้ ซึ่งมีเพียงเธอกับหน้าบากเท่านั้นที่รู้ หลังจากทั้งคู่ได้คุยกันตอนเมาหลายปีต่อมาในชาติก่อนว่า “ฟืนหายากนะ ฉันรู้ว่าหลังกำแพงด้านหลังโรงทำซีอิ๊วเก่า มีก้อนอิฐก้อนที่สามที่ขยับได้ บางทีข้างหลังอาจมีฟืนอยู่”
รูม่านตาของหน้าบากหดวูบ! แววเหี้ยมเกรียมบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและระแวดระวังอย่างที่สุดในพริบตา!
สถานที่แห่งนี้เป็นจุดซ่อนของลับที่เขาเพิ่งจัดเตรียมขึ้นมาไม่นาน และไม่มีทางมีคนที่สองรู้ได้! ผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้รู้ได้อย่างไร…
เขายื่นมือออกมาฉับพลัน คล้ายจะคว้าแขนซูม่านม่าน แต่กลับชะงักมือค้างกลางอากาศ สายตาจับจ้องเธออย่างสงสัยและหวาดระแวง “คุณ…ตกลงเป็นใครกันแน่?”
เพียงเอ่ยถามออกมา ก็เท่ากับยอมรับแล้วว่าสถานที่ซ่อนของมีอยู่จริง
“ฉันเป็นใครไม่สำคัญหรอก”
ซูม่านม่านสบตาเขา “พี่บาก ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง ฉันมาหาพี่เพราะอยากทำธุรกิจใหญ่ ซื้อของสำหรับฤดูหนาวที่ช่วยชีวิตคนได้จริง ๆ ฉันมีเงินกับของอยู่บ้าง แต่ช่องทางปกติหาของตามจำนวนและคุณภาพที่ต้องการไม่ได้”
ซูม่านม่านหยุดเล็กน้อย ก่อนเสริมว่า “ฉันรู้กฎ และเชื่อใจช่องทางของพี่บาก เพื่อแสดงความจริงใจ…”
เธอสอดมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อคลุม ความจริงแล้วหยิบ “ทองแท่งเล็ก” ที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันออกมาจากขอบมิติพิเศษ ลอดผ่านเสื้อผ้าให้เห็นสีทองหนักอึ้งตรงมุมหนึ่งบนฝ่ามือ
สายตาของหน้าบากหยุดอยู่ที่ประกายทองมุมนั้น ลมหายใจของเขาหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัดชั่วขณะ