ซูม่านม่านใช้กุญแจไขกลอน ก่อนผลักประตูไม้ทาสีชาดที่ลอกล่อนบานนั้นให้เปิดออก เสียง “เอี๊ยดอ๊าด—” ก้องยาว ราวกับเป็นเสียงถอนใจของลานเรือนที่หลับใหลมานานแสนนาน
ฝุ่นผงลอยวนอยู่ในลำแสงยามบ่าย
ซูม่านม่านยืนอยู่นอกธรณีประตู ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่กล้าก้าวเข้าไป
นี่คือเรือนเก่าที่ตากับยายทิ้งไว้ เป็นบ้านของเจียงหมิ่นจือก่อนแต่งงาน
เป็นเรือนสี่ประสานชั้นเดียวที่สร้างอย่างเป็นระเบียบ อิฐเขียวกระเบื้องเทา ใต้ระเบียงยังมีต้นทับทิมกับมะลิอยู่หลายกระถาง ซึ่งเหี่ยวตายไปนานแล้ว
ชาติที่แล้ว เรือนหลังนี้ตกอยู่ในมือครอบครัวลุงใหญ่ที่อ้างว่า “ช่วยดูแลแทน” ต่อมาก็กลายเป็นบ้านของพวกเขาไปเสีย ซูม่านม่านกลับมาจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือ บ้านหลังนี้แม้แต่ชื่อก็เปลี่ยนเป็นของพวกเขาแล้ว
เมื่อนึกถึงชาติที่แล้ว หลังจากตากับยายเสีย เรือนหลังนี้ก็ถูกปล่อยทิ้งว่าง คุณย่าของซูม่านม่านกับครอบครัวลุงใหญ่ต่างหมายตาบ้านหลังนี้มานาน
บ้านที่ซูม่านม่านอาศัยอยู่กับพ่อแม่ในตอนนี้ เป็นบ้านที่โรงเรียนจัดสรรให้พ่อในช่วงที่พ่อกับแม่แต่งงานกัน ต่อมาหลังซูม่านม่านเกิด พ่อกับแม่ก็ซื้อบ้านข้าง ๆ มาเชื่อมต่อให้บ้านกว้างขึ้น
ตอนนั้นคุณย่าที่อยู่ชนบทอ้างว่าจะมาช่วยเลี้ยงเด็ก จึงย้ายจากชนบทมาอยู่บ้านซูม่านม่าน ต่อมาก็พาครอบครัวลุงใหญ่ทั้งบ้านมาอยู่ด้วย พ่อฝากคนช่วยหางานในเมืองให้ลุงใหญ่ ครอบครัวลุงใหญ่จึงเบียดเสียดอาศัยอยู่บ้านพ่อด้วยกันเช่นนั้น
หลังตากับยายของซูม่านม่านเสีย คุณย่าซูกับครอบครัวลุงใหญ่ก็อ้างว่าบ้านคับแคบ ยุยงให้พ่อพาแม่กับคนอื่น ๆ ย้ายไปอยู่เรือนเก่า ทั้งที่บ้านเหล่านั้นเป็นทรัพย์สินที่พ่อกับแม่หามาเองแท้ ๆ กลับกลายเป็นบ้านของตระกูลซู แถมยังคิดจะเบียดครอบครัวซูม่านม่านออกไปอีก