เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว ซูม่านม่านกลับรู้สึกราวกับถูกประกายแสงวูบหนึ่งที่แล่นผ่านส่วนลึกในดวงตาคู่นั้นทิ่มแทง หัวใจพลันเต้นสะดุดไปครึ่งจังหวะ
ฮั่วชิงหลิง!
ทำไมถึงเป็นเขา? เธอคิดว่าหลังจากแยกกันที่ร้านอาหารของรัฐในเช้าวันนั้น พวกเขาคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีก
แล้วเขามาอยู่บนขบวนรถไฟที่มุ่งหน้าไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือขบวนนี้ได้อย่างไร?
หรือว่าเขาจะไปเป็นเยาวชนผู้มีการศึกษาด้วย?
ชาติก่อนไม่มีเรื่องแบบนี้นี่นา ชาตินี้เขาก็ไม่ได้ถูกใส่ร้ายจนต้องเข้าคุก ทำไมไม่รีบไปขยายธุรกิจของตัวเอง กลับมุ่งหน้าไปภาคตะวันออกเฉียงเหนือทำไม ซูม่านม่านมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มหัว
เห็นได้ชัดว่าฮั่วชิงหลิงจำเธอได้เช่นกัน
แววตาเย็นเยียบดุจสระน้ำลึกของเขาสั่นไหวเพียงน้อยนิด ราวกับผิวน้ำแข็งที่ถูกก้อนหินกระทบจนเกิดระลอกคลื่นแผ่วเบา ทว่าชั่วพริบตาต่อมาก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่งลึกล้ำดังเดิม มิหนำซ้ำยังเย็นชากว่าเมื่อครู่เสียอีก
เขาไม่มีท่าทีจะทักทาย ราวกับเพียงเหลือบเห็นคนแปลกหน้าที่ไม่สำคัญ แล้วก็เบนสายตาหนีไปอย่างรวดเร็ว
ฮั่วชิงหลิงยกมือขึ้นดึงปีกหมวกที่กดต่ำอยู่แล้วให้ลงมาอีก จนแทบปิดบังดวงตาไว้ทั้งหมด เหลือเพียงใบหน้าส่วนล่างที่มีเส้นสายแข็งกระด้าง
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แข็ง ๆ กอดอกหลับตาพักผ่อน ท่าทางเย็นชาแข็งกร้าวราวกับกำลังบอกว่า “อย่าเข้ามายุ่ง ไม่อยากคุย”
ความห่างเหินที่แผ่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ผสานกับกลิ่นอายอันธพาลจาง ๆ ทำให้เขาแตกต่างจากเหล่าเยาวชนผู้มีการศึกษารอบข้างอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นคนที่ตื่นเต้น เศร้าโศก หรือสับสน